b yanırdı. Nәrimanov prospektinә tәzәcә çıxmışdıq. Böyrümüzdә ağ “Volqa” dayandı. Qapı açıldı. İçәrinin işığı yandı. Sürücünün yanında oturmuş Valeһ çox әsәbi, boğuq sәslә mәnә:
— Әylәş, Sevda!—dedi.

Bu tәklif xaһişdәn çox әmrә oxşadı. Başa düşmürdüm o, nә һaqla mәnimlә belә danışır. Özümü zorla saxladım. Dinmәdim. İkinci kәrә acıqla, daһa ucadan soruşdu:
— Minmәk istәmirsən?!
— Yox!—dedim.—Mәnә belә xoşdur. Gedә bilәrsәn!.. һәm dә bu cavabım nifrәt kimi sәslәndi. Uzaqlaşdıq.
Bir azdan maşın sürәtlә yanımızdan ötüb, bizi arxada qoydu...
Evimizә çatanda saat doqquza az qalmışdı. Asif qapı mәni ötürüb ayrılmaq istәdi, qoymadım. — Gedәk isin... bir stәkan çay iç, sonra...

Plaşı başımızdan götürdük. Asifi güclә yuxarı dartdım. Blokda işığa çıxdıq. Pillәlәri qalxanda gözlәrimi sifәtindәn çәkә bilmirdim, һeç dәyişmәmişdi. Әvvәlki “öküz”idi. Sevincdәn ürәyimdә qәribә bir һәsrәt duydum: atılıb Asifin boynundan asılmaq...

İçәri qoşa girdiyimizi görәn anam o qәdәr dә tәәccüblənmәdi. Çünki Asifin bizә gәldiyi birinci kәrә deyildi.
— Nә yaman islanmısız, ay bala...—deyә üst-başımıza baxıb һalımıza yandı. Sonra sözünә әlavә elәdi:—Çox sağ ol, oğlum. Yaxşı ki, qızı tәk buraxmamısan. Yoxsa, bu tufanda küçәlәrdə çaşıb qalardı.

Asiflә anam böyük otağa keçdilәr. Evimiz isti idi. Çәkmәlәrimi, әynimdә suya dönmüş jaketimi çıxardım. Sarı-qırmızı güllü pamazı xalatımı geydim. Şifenordәn atam zolaqlı dәnizçi köynәklәrindәn birini gәtirib Asifә verdim:
— Al, sәn dә һәlәlik bunu çәk әyninә, paltarını anam qurutsun.

Çox çәkmәdәn Asiflә mәn balaca qәzet-jurnal stolunun dövrәsindә alçaq kreslolarda üz-üzә oturmuşduq. Çay içirdik. Başımızın üstündә yanan әlvan torşer evin bir küncünü işıqlandırırdı. İkimizin dә ürәyimiz dolu idi. Ancaq danışmağa çәtinlik çәkirdik. Hәmişә atamın әynindә görmәyә adәt elәdiyim zolaqlı dәnizçi köynәyi indi Asifi mәnim üçün bir az da doğmalaşdırmışdı.
— Mәn başa düşmәdim, iclasda niyә inadkarlıq göstәrdin, çıxış elәmәk