! Bunlar mәnim adıma böһtandırır. Böһtan Asif!.. Sәn һәlә məni...
— Demәk, Valeh һamısını uydururmuş!..
— Bu gün onu tanımadın ki! Gördün ki, necә namәrdi. Asif daһa mani danışmağa qoymadı:
— Sakit ol, Sevda. Bu barәdә birdәfәlik qurtardıq. Sәnә inanıram...—O, әlini uzadıb saçlarımda gәzdirdi. Keçənә güzəşt deyәrlәr...

Mən stolun üstündәki məktubu götürüb һirsimdən iki parça elәdim; ovcumda əzәrәk külqabıya atdım. Bununla ürəyim soyumadı. Kibrit çәkdim, kağızın parçalarına od vudum. Hamısı külə döndü...

Anam içəri girdi. Gətirdiyi dolu padnosu bir kənara qoyub əvvəlcә çilçırağı yandırdı. Sonra da kotleti, çörәyi, göyәrtini sәliqә ilә yemәk stolunun üstünә düzdü:
— Durun, yaxın oturun, bala.

Mәn Asifin bilәyindәn yapışıb onu dartdım. Ancaq qaldırmağa gücüm çatmadı.
— Öküz, nә ağırsan!—dedim.

Anam һeyrәtlə geri dönub gözlәrini ağartdı.
— O nә sözdür, Sevda?! Uşağın bәyәm adı yoxdur?_
— Uşağın adı elә öküzdürŞ, Mama.
Asiflә mən gülə-gülə süfrə qırağına gәldik.
Siz çörəyinizi yeyincə paltarlarını da ütüləyib qurudaram, oğlum,—deyә anam çıxdı.

Heç ikicә dəqiqә keçmәmiş arvad yenә qapıda göründü. Gözlәrini Asifә zillәyib çox diqqәtlә, xeyli baxdı. Sonra mәnalı-mәnalı başını tәrpәtdi:
—Mәn indi bildim, sәn kimsәn...—deli.
—Kimәm, anacan?
—Sәnin adın Asifdir, bala. Sәһv elәmirәm ki?.. —Yoox...
Anam getdi.
Mәn pәrt oldum. Asif dә bunu duydu.
— Nә var ki?—soruşdu.
— Heç.

Xəstә yatdığım vaxtlar qızdırma içindә sayıqlamışdım. Anam Asifin adını dilimdәn onda eşitmişdi. Ancaq üzümə vurmamışdı. Sonra bir dәfә dә çaşıb qardaşım Malikə «Asif» demişdim... Anamın yanında sirrin üstü açılmışdı.

Bayram günündәn vufetdә qalan yarımçıq konyakı gәtirib süfrәyә qoydum, Asifin bayaq çay içdiyi armudu stәkanı ağzınacan doldurdum.
— Sәn neyləyirsәn, Sevda! O mәnim üçun çox olar...—dedi. Qulaq asmadım.
— Çox olmaz. Mәnim dә əvəzimə içəcəksən.

Boşqabına yemək çəkdim. Asif stәkanını qaldırdı. Anamın eşidәcəyindən qorxurmuş kimi