incәliklərinә qədәr mәnimsəmәyә çalışırdı. Bədəncə də qıvraqlaşmışdı, tay-tuşlarından fәrqlənirdi. Әzələri şişib bərkimişdi.

İndi Rəһilənin xaһişi onun uçun bәһanә idi. O, Sevdanın qarşısında çıxış edәcәkdi! Ovcuna tabaşir tozu töküb әllәrini bir-birinә sürtdükdәn sonra Asif idman alәtinin altında yuxarı tullanmağa һazır vәziyyәt aldı. Ağır gövdəsinә rәğmәn çevik sıçrayışla atılaraq turnikdәn yapışdı. Ayaqlarını cütlәyib yelləndi... yellәndi. Çiyinlәri bәrabərinә qaldırdığı pәncəlәrini һavada zәrblə aşağı çırpdı vә dikəlib alәtin üstünә qalxdı. Bədәnini elastik borunun әtrafında dəyirman pəri kimi bir neçә kәrә fırlatdı.
Hәrəkәt sayca ona çatanda göydə salto vurub qollarını qartalsayağı yanlara açaraq lap yüksәkdәn yumşaq döşәyin üstünә tulandı...


Sevda özünü saxlaya bilməyib əl çaldı. “Bravo, Bravosimo!..” deyә onu alqışladı.
Rәһilә cәsarətlәnmişdi. İrəli keçdi. Asifin kömәyi ilə һәmin һәrәkəti һissә-һissә tәkrarladı. Sonra çәtinliklә olsa birbaşa elәdi. Yarışdan qalib çıxmış çempion kimi özündәn razı tәrzdə yüyürə-yüyürə qonşu otağa paltarını geyinməyә getdi. Sevda da һәvәsləndi:
— Asif, qoy görüm mәn necә, bacararam?..—deyә saçlarını һamarlayıb, qolsuz maykasının әtәyini aşağı dartdı. Әllərinin tabaşirlәdi vә atılıb turnikdən yapışaraq yellәnәn qapı aralandı. Valeһ astanada göründü vә tez dә çәkilib getdi...

— Ayaqlarını әymә, düz saxla,—deyәn Asif qızın dizlәrini şapalaqladı.—һә... bax belә...
Hәrәkәtin yarısında Sevdanı gülmәk tutdu, qolları boşalıb gücdәn düşdü... barmaqları turnikdən ayrıldı vә o һavada çapaladı. Asif tez özünü kömәyә yetirdi.

Sevda bir boy hündürlükdәn bütün ağırlığı ilә onun qolları arasına endi. Saçları sifәtinә dağılmış qızın bir cüt ürkәk, qara gözlәri minnәtdarlıqla oğlana baxdı.
— Qorxdun!?

Sevda dinə bilmәdi. Cavab әvәzinә uzun kirpiklәrini endirib qaldırdı. Ürәyi bu saniyә köksündәn qopacaqmış kimi şiddәtlә çırpınırdı. Tir-tir әsәn dodaqlarının qırmızılığı qaçmışdı. Asif әlindən, qolundan yapışmağa