Deyerler.org: Seyid ibni Tavus “Mənhəcul-dəvat” kitabında yazır: “Seyyidi-Şühəda (ə) buyurub: “Mən atamla birlikdə gecə qaranlığında Allah Evini təvaf etməklə məşğul idim. Bu zaman bir nəfərin yanıqlı naləsini eşitdim ki, ehtiyac əlini Allaha tərəf uzatmışdır. Yangı ilə nalə və ah çəkirdi. Atam buyurdu: “Ya Hüseyn! Eşidirsənmi, günahkarın naləsini ki, Allaha pənah aparır? Pak qəlblə peşmançılıq göz yaşı tökür. Onu tap və mənim yanıma gətir”.

İmam Hüseyn (ə) buyurur ki, həmin gecə qaranlıqda Evin ətrafını axtardım. Onu məqamın yanında tapdım. Atamın xidmətinə gətirdim. İmam Əli (ə) görür ki, bu gözəl qamətli bir cavandır ki, əynində bahalı paltarları vardır. Ondan soruşur: “Sən kimsən? Deyir ki, ərəblərdən bir kişiyəm”. Soruşur: “Bu nalən və yangın nə üçündür?” Deyir: “Bunu məndən niyə soruşursan, ya Əli! Günahın yükü belimi bükmüşdür, atamın nifrini gücümü almışdır”.

Buyurdu: “Əhvalatın necədir?” Dedi: “Qoca bir atam var idi ki, mənə qarşı çox mehriban idi. Ancaq mən gecə və gündüz yersiz işlərlə məşğul olurdum. O, hər nə qədər mənə nəsihət edirdisə, qəbul etmirdim. Bəzən ona əziyyət verir və təhqir edirdim. Bir gün pul axtarırdım və gizli olan sandığı açmağa çalışdım ki, pulu götürüm. Atam mənə mane oldu. Mən onun əlini sıxdım və yerə yıxdım. Yerindən qalxmaq istədi, ancaq ağrının şiddətindən qalxa bilmədi. Pulu götürüb işimin ardınca getdim. Arxamca dedi: “Allahın Evinə gedirəm və sənə nifrin edəcəyəm”.

Bir neçə gün oruc tutdu. Sonra səfər əşyalarını topladı. Dəvəsinə minib, Məkkəyə tərəf yollandı. Mən onun bu işlərinin şahidi oldum. Kəbənin pərdəsindən yapışdı, yanıqlı səslə məni nifrin etdi. Allaha and olsun ki, hələ nifrini sona çatmamışdı ki, bu çarəsizlik məni bürüdü. Sağlamlığımı məndən aldı. Köynəyimi qadırıb gördüm ki, bədənimin bir tərəfi quruyubdur və heç bir hissi yoxdur”. Cavan deyir: “Bundan sonra çox peşman oldum və onun yanına gedib, üzr istədim. Ancaq o, qəbul etmədi və evinə tərəf yollandı. Üç il həmin vəziyyətdə qaldım. Daima ondan üzr