Eleanor, nənəsinə nələr olduğunu anlamırdı. Nənəsi şəkəri hara qoyduğunu, fakturalarını nə vaxt ödəyəcəyini, marketə alverə aparmaq üzrə onu evdən nə vaxt götürəcəklərini unudurdu.
Eleanor anasından soruşdu: - "Nənəmin nəyi var? Əvvəl çox düz bir insan idi. İndi kədərli və ağlı qarışıq görünür və hər şeyi unudur."
Anası: - "Nənən qocalır. İndi sevgiyə hər zamankindən daha çox ehtiyacı var"-dedi.
- "Qocalmaq necə bir şeydir? Hər qocalan unutqanmı olar? Mən də elə olacağam?" - "Qocalan hər kəs unutqan olmaz, Eleanor. Nənənin Alzheimer xəstəliyinə tutulduğunu hesab edirik və bu onu daha unutqan edir. Ehtiyac duyduğu baxımı görməsi üçün onu bir xəstəxanaya aparmaq məcburiyyətində qala bilərik."
- "Amma ana, bu çox pisdir! Onda nənəm kiçik evi üçün darıxmaz?"
- "Hərhalda darıxar, amma edə biləcəyimiz başqa bir şey yoxdur. Orada ona yaxşı baxılacaq və yeni yoldaşları olacaq."
Eleanor kədərlənmişdi. Bu fikir heç xoşuna gəlməmişdi. "Onu tez-tez ziyarət edərik?" deyə soruşdu.
"Nənəm unutqan da olsa onunla danışmaq üçün çox darıxacağam."

Anası: -"Həftə sonları onu görməyə gedərik. Ona hədiyyələr də apararıq" -dedi.
Eleanor gülümsədi. -"Dondurma apara bilərik. Nənəm çiyələkli dondurmanı sevir.
Anası "Yaxşı, çiyələkli dondurma apararıq"-dedi.
Nənəsini qocalar evində ilk ziyarət edəndə Eleanor ağlamamaq üçün özünü güclə saxladı. -"Ana burada az haradasa hər kəs təkərli kürsüdə."
-"Təkərli kürsüdə olmaq məcburiyyətindədirlər. Yoxsa yıxılarlar, nənəni görəndə gülümsə və ona nə qədər gözəl göründüyünü söylə."
Nənə, günəşli salon dedikləri bir otağının küncündə tək otururdu. Çöldəki ağaclara baxırdı. Eleanor nənəsinə sarıldı. -"Bax nənə, sənə bir hədiyyə gətirdik" dedi.
"Çiyələkli dondurma, sənin ən sevdiyindən."
Nənə danışmadan qutunu və qaşığı əlinə alıb dondurma yeməyə başladı.
Anası Eleanor"a: -"Əminəm, bunu çox sevdi" deyərək onu rahatlaşdırmağa çalışdı. Eleanor: -"Amma sanki bizi tanımadı."
"Ona bir az zaman verməlisən. İndi yeni bir ətrafda və