Sevgi deyilən hiss nə qədər qəribə, ülvi hissidir. Elə hissdir ki, insan özündən əvvəl sevdiyi insanı düşünür. Ürək bir insanı bu qədərmi sevər? Bir insan üçün özündən vacib, özündən dəyərli heç kim yoxdu. Amma mənim üçün özümdən də, canımdan da dəyərli bir varlıq var. Bir sevdiyim və bir sevənim var. Nə olsun ki, sevdiyim çox uzaqlardadır? Nə olsun ki, ona əlim çatmır, gözlərinə baxaraq "Səni sevirəm, sənin üçün darıxmışam" deyə bilmirəm. Nə olsun ki, ağlayanda göz yaşımı silə bilmir?
Nə olsun ki, ehtiyacım olduğu vaxtda təsəlli verə bilmir? Amma, yenə də onu çox sevirəm. Bilirəm, o da məni düşünür, o da hədsiz darıxır, birlikdə keçirdiyimiz günlər üçün. Uzaq da olsa mənimlədir. Fikiri də, ürəyi də, ruhu da yanımdadır. Hər zaman mənimlədir. Ona toxuna bilməsəm də, xatirələrimizə toxunuram. Dönüb keçmişə baxıram. Ordan sevgi dolu baxışlarla gülümsəyən biri var. O da canımdan bir parça, hayatımın mənasıdır. Yolda düşüncəli-düşüncəli gedərkən belə onu yanımda hiss edirəm. Elə bil bir əl uzanır mənə tərəf: "Yanındayam, sevgilim. Qorxma, özünü yalnız hiss etmə, üzülmə" deyir. Bax, o an hər şeyi unuduram. Yalnız onu hiss edirəm. Gözlərimi yumuram bir anlıq. Təsəvvür edirəm ki, əlin əlimdə, gözlərin gözlərimdədir və ən əsası, sən yanımdasan. Səni necə sevməyim? Uzaq da olsan çox dəyərlisən. Uzaq da olsan hər şey edirsən mənim üçün. Özümü yalnız hiss etməyim deyə əlindən gələni edirsən. Bir söz var: "Həyata bir dəfə də gəlsəm yenə səni sevirəm". Həqiqətən, həyata bir dəfə də gəlsəm yenə də səni sevərəm. Çünki, mən artıq sən olmuşam, sevgilim. Ürəyimlə, ruhumla tamamən sənə aidəm, yalnız səninəm. Hər addımda, yatanda, oyananda, yemək yeyəndə belə səni düşünürəm. Yemək yedikdə öz-özümə deyirəm: "Görəsən, o yemək yeyib?". Yaxud, yemək boğazımdan keçmədikdə "Görəsən, o acdır?" deyirəm öz-özümə və yemək yemirəm. Sən yemək yeməyənə qədər, sən yatmayana qədər mən də yatmıram, sevgilim. Çünki, mən sənsiz bir heçəm və hər anım səninlə bağlıdır. Qısası, səninlə yaşayıram və