İlin 4 fəsli olur, hər insanın hansısa xoşladığı bir fəsil var. Kimisi soyuqlu, şaxtalı qışı sevir, qar dənələrinin necə yerə düşməsini izləyir.
Evdə isti yerdən oturub pəncərədən qarın yağmasını izləyir. Bir azdan evdən seyr eləməkdən bezib, özünü çölə atır. Qarı əlinə alır, ora bura qaçır.
Kimisi də bütün planlarını, arzularını çox sevdiyi yaya saxlayır. Dəniz, qum, açıq səma, çox isti olsa belə, heç nə onun əhvalına təsir etmir. Yay gələn kimi tətillər başlayır... Harasa heç olmadığımız yerlərə gedib dincəlmək istəyirik.
Kimisi payızı, yağan yağışın hər damlasının üzünə düşəndə necə sevindiyini, yenidən günəşin çıxmasını, sərin havanı, quşların başqa ölkələrə köç etməyini, saralmış yarpaqlarla oynamağı sevir.
Mənsə yazı sevirəm, təbiət oyananda hər il yenidən doğulan kimi oluram. Qışın soyuğundan çıxıb insanın bədəni günəşin ilıq toxunuşu ilə isinəndə həyatın necə gözəl olduğunu hiss edirəm. Quşların səsi, sərin meh, çiçəklər hər şey məni uşaq kimi sevindirir. Amma bu hissləri 365 gündə cəmi bir neçə saat duya bilirəm. Yazı çox sevsəm də ömrümün hər anı yağışlı bir payızdı. Sanki ağacın bütün yarpaqları tökülüb, tək bir yarpaq qalıb. Həmin yarpaq rəngini dəyişib, solub, düşməyi üçün son günlərini gözləyir. Bəlkə bugün, bəlkə sabah deyərkən günlər keçir, amma o hələ də orda qalır. Bəlkə də qışın gəlməyini də görəcək. Amma nə bu həyatdan gedə bilmir, nə də artıq onu bu dünyaya bağlayan kimsə yoxdu. Ancaq nə qədər ki, yaşayıram, ümidim də var. Ümidsiz nə mən, nə də heç kim yaşaya bilməz. Odur ki, gözləyirəm.
Mən payızı sevməmişəm ki, yazı sevmişəm. Ömrümə də yazın gəlməyini gözləyəcəm. Hər kəsə sevdiyi fəsli gözəl mənalı keçirməyi arzulayıram.

Taleh Imranli