O qədər safdır ki, hislərim heç bilmirəm nə ad qoyum?!Bəlkə təzə cücərir, bəlkə də qışın şaxtalı nəfəsindən yeni çıxıb yayın istisiylə ovunmağa çalışır.Bəlkə dostluqdur , bəlkə də .....

-Yox o bəlkədir elə məni qorxudan.Ya o qorxduğum hiss olsa .Heç özumə belə etiraf etməmişəm, edə bilməmişəm o bəlkəni.Amma yox, yalan dedim.O bəlkəni iki ay bundan qabaq saf sevgiylə dolub daşan, gözlərindən mənim üçün yaş axıdan birinə etiraf etdim.Çox məcbur etdi , mən də söylədim.Hansı ki heç özüm özümə etiraf etməmişdim.Gözümün içinə bax dedi, bax və denən.Denənki onu sevirsən .Həmin an hiss etdiklərimə inana bilmədim.Gözləri dolmuşdu , əgər etiraf etsəydim o yaş axacaqdır...Düşündüm ürəyimdə, sonra dedim...Yox mən bacara bilmərəm, iki damla yaşa görə sevgimi boğa bilmərəm.Axı mənim hiss etdiklərim, yazıq deyilmi mənə.Həmin anda dayanacaqda keçirdiyim o on deqiqe mənə bitmək bilməyən 10 saat kimi gəldi.Nə deyim??? Axı heç özümə belə etiraf etmediyim , adını belə qoya bilmədiyim hislərimi necə etiraf edim???

-Gözümün içinə baxdı, son dəfə soruşuram dedi.Gözlərimə bax və onu sevdiyini de.Allahım, necə əzablı dəqiqələr idi bu.O axan yaşlara bir də baxdım.Bəlkə hiss etdiklərimi boğum, yeni sevdaya yelkən açım dedim.Çünki elə inandırıcı vədlər verirdi mənə.Bir qadını, bir gənc qızı xoşbəxt edəcək nə qədər sözlər, nə qədər vədlər vardısa hamısını eşitmişdim o an.Amma nə olsun ürəyimin qulaqları sanki kar idi, eşitmirdi bu gözəl vədləri. Hey mübarizə apardım ürəyimlə həmin anda.

Bəlkə “Hə” deyim, bəlkə xoşbəxt edəcək məni, bəlkə yeni çiçək açan, özümə belə etiraf edə bilmədiyim hislərimi unutduracaq mənə.Sonra bunlarin əksini fikirləşməyə başladım.Ya xoşbəxt olmazsam, ya qəlbimdə yeni cücərməyə başlıyan, adını belə qoya bilmədiyim o saf hislərimi boğa bilməsəm, elə hey çiçək açmağa davam etsə, qollanıb budaqlansa ya, daha da şaxələnsə.Qorxdummm...
-Sonra çöndüm ətrafıma baxdım. Bizdən kənarda həyat davam edirdi.İndi fikirləşirəm inana