bilmirəm ki, bunların hamısını o on dəqiqə ərzində yaşamışam. Gözlərim hər yerə baxdı, baxdı və yenə də gəlib onun gözlərində dayandı. Həmin an inana bilmədiyim cəsarət gəldi dilimə. Bəlkə də o adını qoya bilmədiyim saf hislərimin cəsarəti idi.
-Sualı bir də təkrarladı:”De ki, onu çox sevirsən”.Dözmədim acıqlı-acıqlı cavab verdim. Sən hazırsansa eşitməyə etiraf edə bilərəm. Buyur dedi, səni eşidirəm.

Başımı aşağı dikdim və “Mən onu çox istəyirəm” dedim. Yox, belə olmaz dedi, gözlərimə bax , de. Mən sənin sözlərinə yox, gözlərinə, baxışına inanıram dedi.
- Başımı qaldırdım, yox sevgimdən utanmamalıyam, deyəcəm dedim. Axı nə hiss edirdim o an heç bilmirdim. Gözlərinə baxdım, sanki damlalar hazır dayanmışdı yanaqlardan süzülüb intihar etməyə. Qıymasam bəlkə o yaşlara, nə də olsa mənim üçün axırdı dedim. Vaxt daralırdı, nə isə deyib bitirmək lazım idi və o an gəldi. Öz-özümə danışmağa başladım...Hə denən, denən ki, mən başqasını sevirəm. Sanki bu hislərimlə mübarizə aparırdım,” yox demiyəcəm”- deyə ama dedim. Özümə belə etiraf etmədiyim sevgimi bir başqasına etiraf etdim.

Baxdım gözlərinə cəsarətlə və dedim, “Mən onu çox sevirəm” dedim və susdum. İnana bilmədim bu sözləri mənmi dedim deyə duruxdum qaldım. Allahım, o səs mənim idi?? O etirafı mənmi etdim??...Çətin də olsa qəbul etdim, bəli o etiraf mənim idi.
-Axdı yaşlar gilə-gilə.O insan yad olsa belə parçalandı ürəyim. Amma nə edim, əlacsız idim. Heyatda bütün sevgilər qarşılıqlıdır deyə bir qanun yoxdur dedim və sağollaşdım. Arxamca yaşlar axırdı amma çönüb arxama baxmamağa çalışdım. O an sanki qurtarıcım olan, o əzablarıma nöqtə qoyan evə gedəcəyim avtobusum gəldi. Arxama baxmadan mindim və getdim. Çönüb baxsammı deyə fikirləşdim ama yox, ya ümidlənərsə, ya arxamca qaçıb gələrsə. O an anladım cox pis hismiş ümid qırmaq. Tez fikrimdən yayındım. Evə necə çatdım bilmədim. Çatar-çatmaz özümü otağa qapatdım. Elə hönkürərək ürəkdən ağladım ki. Sanki feryad