Mən hardasa 10-cu sinifdə oxuyurdum. Sözün düzü, orta məktəb vaxtlarım dünənki kimi yadımdadır. Çox xoşbəxt illərim idi (indi də çox xoşbəxtəm. Sadəcə orta məktəb illərim xoşbəxt keçib demək istəyirəm). Daha çox oğlanlarla dostluq edərdim. Qızlarla heç yola getmirdim. Bir dostum var - Səid. Onunla həm bağçanı, həm məktəbi, həmdə universiteti bir oxuyuruq. Nə isə, sözüm onda deyil...

Bir gün dərsə gəldim və sinifə girəndə sanki öz sinfim deyildi. Qəribə sükut, sakitlik, kədər, hüzn var idi. Uşaqlar eyni idi. Amma nə isə başqa idi. Adətən, kimsə sinif otağımıza daxil olanda səs-küy qalxardı. Amma bu dəfə elə olmadı. Sakitçə yerimə keçdim və parta yoldaşım Səiddən nə baş verdiyin soruşanda sinif yoldaşımız Cəlalın rəhmətə getdiyin öyrəndim. Bir anlıq sanki onunla olan bütün bu 10 il gözümün önündə canlandı. Qeyri-iradi gözümdən yaş gəlməyə başyadı.

Deyilənə görə evdə bacısıyla oynayanda top eyvana düşüb. Cəlal topu götürməyə gedəndə təsadüfən qolu eyvandakı elektrik kabellərinə ilişib və...

Cəlal kasıb və sadə bir ailənin övladı idi. Bir bacısı, bir də anası var idi. Atası onlar uşaq olarkən atıb Rusiyaya getmişdi. Cəlal da həm oxuyur, həm də işləyib ailəsinə baxırdı. Olduqca mərd və sözü düz oğlan idi. Yadımdadır, bir dəfə onunla bərk dalaşmışdım. Heç xoşlamırdım kimsə arxadan məni çimdikləsin. Bu onda adət idi. Həmişə "Aliyə, bir bax bəriyə" - deyə mənimlə zarafatlaşardı. Bu sözü heç sevmirdim. Hər dəfə əsəbləşərdim. Olduqca imkansız bir ailə olduqlarından ona başdaşı və məzarın düzəldə biləcək imkana malik deyildilər.

Məktəbin girişinə qutu qoymuşdular, üstünə "Cəlalın xatirəsinə hörmət olaraq" yazılmışdı. Kim nə qədər istəsə pul atırdı.

Uşaqlarla heç kim bilmədən onun məzarına getməyi qərarlaşdırdıq. Bütün yol boyu içim-içimi yeyirdi: "Görəsən o mənzərəni, üstünə "Hüseynov Cəlal Həmid oğlu. Allah rəhmət eləsin!" yazılmış başdaşını görməyə hazıram?" deyirdim. Çatanda uşaqlardan kimsə qışqıraraq ağladı. Sözün düzü, bilmədim o kim idi. Gözlərim