həsrətini ovutmurdu. Əyləncələrdən ona qalan özünə nifrəti idi.

Sevdiyi qadınların ona ciddi yanaşmamasından üzülürdü. Özünə inamı getdikcə azalırdı. Tez-tez, heç kimə lazım olmadığını düşünürdü. Artıq gərəksiz olduğunu özü üçün qətiləşdirmişdi: Mən heç kimə lazım deyiləm.

Son vaxtlar içkiyə qurşanmışdı. Fikirləşirdi ki, tez-tez içmək onu iztirablardan qurtarar. Lakin bu da kömək etmirdi.

Tək qalmağı çöx sevirdi. Böyük şəhərin kiçik kirayə otağı gənc yazarın sevimli məkanı idi. Yaza bilməyəndə gecələr səhərə qədər şəkil şəkməyi sevirdi. Sevdiyi qadınları müxtəlif formalarda təsvir etməkdən yorulmurdu.

Təsəlli üçün, içki və ikinci növ adlandırdığı ona vurulan qadınlarla romantik söhbətlərə vaxt ayırırdı. İstəməsə də qadınların dəvətini qəbul edib, onlarala əylənirdi. Hər dəfə belə əyləncədən qayıdanda isə özünə nifrəti daha da artırdı. Qadınların söhbəti yataqda davam etdirmək istəyinindən isə müxtəlif bəhanələrlə yayınırdı. Çünki, sevdiyi qadınlardan başqa hamıdan iyrənirdi.

Tanışlıq zamanı ona verilən ilk sualdan əsəbləşirdi. Qadınlar ondan sevgi “hesabatı” tələb edirdi. O isə həqiqəti gizlətmirdi. Əvvəlcə ona şübhə ilə yanaşıb, Don Juan kimi qəbul edirdilər. Sonradan isə səmimiyyətin qarşısında üzürxahlıq və göz yaşları gənc yazarın onsuz da kövrək ürəyini təslim edirdi. Amma insafən səmimiyyətini burada da qoruyub saxlayırdı. Evlənmək sözünü qadınlarına qadağan etsə də yenə də israr edənlər olurdu.

Yaradıcılığı bioqrafiyasını xatırladırdı. Müasirləri onu anlaşılmayan ədəbiyyat yaratmaqda günahlandırırıdı. Həmkarları isə istedadlı adlandırırıdı. Həyatı da özünə münasibəti kimi ziddiyətli idi. Vas-vası, dəymə düşər olduğunu özü də bilirdi.

Sonunçu qadın da ondan üz döndərəndə hər şeyə nifrət etdi. Bərk sarsılmışdı. İntihar haqqında düşünürdü. Buna qədər isə üç dəfə intihardan son anda çəkinmişdi. Onun vurulmağı da yaradıcılığı qədər qəribə idi. Sonuncu da da belə oldu. Baxışlar gənc yazarın əvəzindən vurulduğu qadına hər şeyi aydın