yaşından kiçik olanları üzv qəbul etməmək prinsipini Motsarta görə pozuldular.

Motsartın bığ yeri tərləməyə başlamışdı. Artıq o ilk vacib həqiqəti öyrənmişdi. Öyrənmişdi ki, insanlar bir-birinə dəyər vermir. Uşaqlığın o zəfər, müvəffəqiyyət, alqış, öpüş dolu günləri də başa çatmışdı.

O artıq Salzburq yepiskopluğunda ayda 25 mark maaşa orkestr şefi işləyirdi. Yepiskop onu çox gənc hesab etdiyindən qiymət vermirdi. Yepiskop onun istedadına da şübhəylə yanaşırdı. Motsart bu mühitdən bezmişdi. Burdan ayrılıb özünə başqa bir iş tapmaq istəyirdi. Kiçik yaşlarında kralları məftun edən Motsarta yəqin ki, iş verən tapılardı. Motsartın ümidi var idi. Atası isə ümidini itirmişdi. Nə qədər düşünürdü ümidini harda itirdiyini yadına sala bilmirdi...

Ata oğluyla yaşlı gözlərlə və gözləri yaşlı vidalaşarkən belə demişdi : “ Allahdan başqasına inanma Volfqanq ! İnsanlar haqqında bəzi acı gerçəkləri öyrənib ümidini itirməyini istəmirəm...”. Bu sözləri deyib atası itirdiyini ümidinin dalınca o dünyaya getmişdi.

Motsartı bütün qapılardan geri çevirdilər. Motsart bütün qapıların arxasında insanların nəfəsini eşidirdi. Amma qapılar açılmırdı. Motsart bu “sahibi evdə olmayan” qapıların arxasındakı nəfəsləri nota çevirdi.

Bir ara bir ümid yarandı. Bir qraf ona bir opera bəstələməyi təklif elədi.Bu operayla birgə bir teatrın əsası qoyulmalıydı. Lakin bu layihə alınmadı.

Motsart bir-birinin dalınca şedevrlər bəstələyirdi. “Fiqaronun toyu” böyük şöhrət qazandı. Artıq bütün şəhər bu mahnıyla rəqs eləyirdi. Lakin o yeni alman operasının aclıqdan nəfəsi it iyi verən Apollonuydu. Bütün şəhər onun mahnılarıyla rəqs eləyirdi.Motsart da rəqs eləyirdi...

Bir gün onu ziyarətə gələn bir dostu Motsartın bir vals zümzümə edə-edə öz-özünə rəqs elədiyini görür. Təəccüblənir.Motsart dostuna baxaraq gülümsəyib deyir: “ Üşüməmək üçün məsrəfsiz bir yol tapmışam. Hava çox soyuqdur. Evdə yandıracaq odun qalmayıb. Mən də rəqs eləyərək qızışıram.”

Bu müddətdə Motsart ən yaşı əsəri olan