n “Don Juan”ı bəstələdi. Əsər çox popluyar oldu. Motsartı qısqanclıqdan tənqid edənlər də çox idi. Kral da bu tənqidçilərin təsirində qalmışdı. Amma xalqın Motsarta sevgisini görə formal da olsa ona sarayda iş vermişdi. Kral ölən kimi onu işdən atdılar. Maddi vəziyyəti dəhşətli dərəcədə pis idi. Acından ölməyin bir addımlığındaydı. Bircə addım kifayət idi ki, acından ölsün. Amma acından o qədər taqətsiz idi ki, heç o bir addımı da ata bilmirdi...

Bu sıralarda Şikanader adlı bir mason Motsartdan hekayəsini özünün yazdığı “Sehirli opera” adında bir opera yazmağı sifariş etdi. O günəcən “Sehirli opera”ni bəstələyə bilən olmamışdı. Motsart tərəddüddəydi. Uğursuzluqdan qorxurdu. Lakin Şikanader onu razı saldı. Bu Gecə Kraliçasının macəralarından danışan bir pəri nağılı olmalıydı. Motsart işə başladı.

Motsart var gücüylə “Sehirli operanı” tamalamağa çalışarkən, bir gün başdan-ayağa qara geyinmiş, əsrarəngiz bir adam Motsartın evinə gəlib ona bir zərf uzatdı. Bu adam Motsartın bir ölüm marşı bəstələməsini istəyirdi. Bu marşın kimin üçün bəstələndiyi isə açıqlamaq istəmədi. Məsələ əslində çox sadəydi. Məşhur bəstəkarların əsərlərinin altına öz imzasını qoyan varlı bir həvəskar bəstəkar, bu dəfə də ölən arvadı üçün bir ölüm marşı sifariş eləmişdi. Bütün bunlardan xəbəri olmayan Motsart marşı öz ölümü üçün bəstələdiyini düşünür, o qara geyimli adamın da Əzrayıl olduğu düşüncəsini beynindən çıxara bilmirdi. ”Sehirli opera”nı bitirənə qədər o marşı beynindən çıxara bilmədi.” Sehirli opera” (Sehirli fleyta) tamamlandı və böyük şöhrət qazandı. Bundan sonra ölüm marşını yazmağa başladı.

Amma artıq Motsartın gözləri bulanıq görürdü. Öz yeməyini belə yeməyə çətinlik çəkən aciz bir adama çevrilmişdi. Motsart ölümdən başqa heç nəyi düşünmürdü.

Xəstələndi. Ölüm marşını tamamlamış gözlərini və qulaqlarını bu dünyaya əbədi yumdu. Öləndə cəmi 35 yaşı var idi. Cibindən 38 dollar dəyərində bir neçə şey çıxdı.

Dostlarından biri cənazə məsrəflərini öz boynuna götürdü. Onun