Çox qəribə uşağıydı. Gündə bəlkə də yüz dəfə anasıyla-atasının qucağına tullanıb soruşardı ki, məni sevirsiniz yoxsa yox ? Atası zarafatla “Yox”-desə iri gözləri yaşarar, dodaqları əsməyə başlayardı. Atası arabir ona deyərdi ki, avara-avara gəzmə, gəl, gedək bir az fit çalaq...


Ata-bala uzun-uzun fit çalardılar.

Onlar fit çalmağa başlayan kimi dünya rəqs etməyini saxlayar, gəzərgi qaraçılar mahnılarını başqa diyarlar üçün boxçalarında gizlədər, meşə bülbüllərin səsinə “pauza”nı basardı.

Atası Salzburq yepiskopluğunun maaşlı musiqiçisi, anası şəhərin ən gözəl qadınıydı.

Balaca Motsart ağılasığmaz dərəcədə piano çalırdı. O hələ oxuyub-yazmağı öyrənməmiş ən xırda səs tonunu belə bir-birindən ayırmağı öyrənmişdi.

Qonşular bu uşağın qulaqlarının sehirli olduğuna inanırdılar. Onlar ürəklərində inanırdılar ki, bu sehirli qulaqlar sabah baş verəcəklərin səsini eşidə bilər.İnanırdılar ki, bu qulaqlar İsrafilin Surunun uzaq gələcəkdən eşidilən musiqisini nota köçürə bilər...

Motsart beş yaşında bir piano konçertosu bəstələmişdi. O qədər qüvvətli əsər idi ki, heç bir pianist ifa edə bilmirdi.

Atası Motsartı Münhenə apardı. Motsart Avstriya kraliçası Maria Terezanın qarşısında konsert verdi. Dinləyicilər ona qulaq asmaq üçün nəfəslərini tutmuşdular.

Sonra atasını onu Frankfurta aparıb dahi şair Höte ilə tanış elədi.

Kiçik Motsart bir az böyüdükdən sonra musiqi təhsili almaq üçün İtaliyaya getdi. Burda musiqi qabiliyyətini inkişaf etdirib, yeni əsərlər bəstələdi. Məşhur bəstəkarların vətənində Motsart sehirli melodiyalarıyla hamının ürəyinə yol tapdı.

Opera bəstələmək onun üçün oyuncaq oynamaq kimi asan idi.

Yaddaşı...

Yaddaşı dəhşətli dərəcədə qüvvətliydi. Müqəddəs Piter katedralında ifa olunması ənənə halını alan Miserere adlı qutsal əsəri nota köçürmək qadağan olunmuşdu. Motsartın qulağı elə qüvvətliydi ki, bu əsəri bir dəfə eşitməklə nota köçürmüşdü. Buna görə ona Şevalye rütbəsi verildi.

Bolonyada Filarmoniya dərnəyi iyirmi