29 iyun 2009-cu il. Axşam saat 21:00.
Dənizkənarında görüşdük. Gözlərimə inanmırdım: gəlmişdin!
Dediyini etmişdin: Evdən qaçmışdın.
“Bəs xalana nə yalan uydurdun?” soruşdum.
“Nə fərqi var, gəl gedək gəzək, sabaha qədər səninləyəm” dedin...

Və beləcə nağıl başladı...
XXI əsrdə, dünyanın xırda bir ölkəsinin neft tankerləri dolaşan paytaxtında nağıl başlayırdı...
Yatsaydım yuxuma da girməzdi.

Nə qədər dolaşdığımızı bilmirəm, bircə onu bilirəm ki, yorulub oturmuşduq. Dənizin ləpələrinə qulaq asırdıq. Birdən arxadan boynumu qucaqlayıb gözlərimi örtdün. “Yenə nə var, ay dəli?” soruşdum.
Boynumdan öpdün. “Artıq ayın 30-dur. Sevgililər günün mübarək, canım!” dedin.
Gözlərim ya sevincdən, ya da sevgidən yaşarmışdı... İndiyəcən şirin-şirin çox öpüşmüşdük, amma o ankı öpüşə sanki Tanrının göndərdiyi ilahi şəkər də qarışmışdı...

Kinolent kimi bir-bir gözümün önünə gəlir səhərə qədər keçirdiyimiz anlar. Bakının küçələri qan ağlayırdı əlimizdən... Saatlar keçdikcə şəhər daha bərk yuxuya gedirdi, biz isə taksi sürücülərinin “bunlar dəlidirlər” baxışları altında möhkəmdən gülə-gülə dolaşırdıq. Neçə skameykada oturduq, səhər tezdən işə gedəcək neçə yazığı möhkəm gülüşümüzlə yuxudan oyatdıq, Allah bilir...
Qovulmuşlar kimi, nə sən evə gedə bilərdin, nə mən səni evimizə apara bilərdim. Biz ev uşağı deyildik, biz olmuşduq avara küçə uşağı... Və ya sən dediyin kimi “ditya lyubvi”- sevgi uşaqları...

Saat 5-də bizim evin yanına çatdıq. Qonşu yeddi mərtəbəli binanın damına çıxdıq. Büzüşmüş göyərçinlərlə hörmətlə salamlaşıb sakitcə əyləşdik bir küncdə... Sən başını sinəmə qoymuşdun, Mən də səni səhərin ayazından qorumaq üçün bərk-bərk qucaqlamışdım... Gülməkdən nəfəsimiz kəsilmişdi. Taqətimiz qalmamışdı...

Pıçıltı ilə başımızın üstündəki buludlarla danışırdıq...
Bir azdan günəşin ilk şəfəqləri göründü... Uşaq kimi sevinməyə başladıq... Söhbətə tutduq Günəşi. O böyüdükcə bizim də gücümüz artırdı... Daha üşümürdük, daha ac deyildik...
Günəş tam görünəndə “Güşəşi