t xəbərdar ola bilməmişdi.
Dekabr ayı idi.Gecədən xeyli keçməsinə baxmayaraq, Sevda hələ də yata bilməmişdi, yerinin içində bir o yana, bir bu yana dönürdü,yata bilmirdi. Yatağından qalxaraq gəcəliyini giyindi və mətbəxə gedərək bir stəkan su içdi. Bir an gözləri masanın üzərindəki çiçəklərə sataşdı. O an Tahirin onun üçün hər gün verdiyi güllər yadına düşdü. Tahiri düşündü. Dəlilər kimi aşiq olduğu köhnə yoldaşını.
Bəlkə də ayrılmalarındakı ən böyük səhv özündəydi. "Görəsən, o zaman abort etdirməkdə səhv etdim? " deyə özü-özünə sual verdi. Sonra fikrinə kiçik qızı, yəni Aynuru gəldi. Bu an özündən asılı olmayaraq ,gözlərindən yaş süzüldü .Heç ona toxunmamışdı, sarılmamamışdı .Çox kədərləndi. "Kaş ki, indi onlar yanımda olsaydı" deyə qəhərləndi.. Bu an özünü, o qədər günahkar və pis hiss edirdi ki, gözlərindən axan yaşlar sürətlə damcılayırdı. O kədərlə gedib yatağına uzandı.
Uzandıqtan bir müddət sonra da yuxuya getdi. Amma yuxuda bu günə qədər heç görmədiyi bir yuxu gördü. Ruhu bədənindən ayrılmış sürətlə səmaya doğru yüksəlirdi. Sonra zülmət bir qaranlığa qərq oldu. Amma hələdə yüksəlməyə davam edirdi. Bir müddət sonra zülmət qaranlığın sonunda işıq görməyə başladı. Yüksəldikcə işıq daha da artırdı. Artdıqca da gördüyü mənzərə içini titrətdi. Ən sonunda bu yüksəliş dayandı!
Görmədiyi bir səs ona "Bura Cənnət" "dedi. Daha əvvəl yalnız bir ad olaraq bildiyi Cənnət sözü, bu an göz qamaşdıracaq qədər, gözəl bir yer idi. Hər yer yamyaşıl çəmənlərdən hörülmüş bir atlas kimi idi. Üzərində göy qurşağını xatırladan min bir rəngdə çiçəklər vardı və heç görmədiyi gözəllikdə nəhəng ağaclar, bunların üzərlərində ilk dəfə gördüyü bir-birindən gözəl quşlar dayanırdı. Sevdanın bu gördükləri qarşısında ürəyi sürətlə atmağa başladı, gözləri bərələ qalmışdı.Bu an qulağına sevinc içində gülüb oynayan bir çox uşağın səsi gəldi. Səbəbini bilmədiyi bir həsrətlə dərhal oraya baxdı. Bir çox uşaq, içindən bal və süd axan dərələrin başında oyunlar oynayırdılar. Dərhal onların yanına