getdi
"Siz kimsiniz uşaqlar, bura haradır? Bəs ata-analarınız hardadır?" deyə soruşdu.
Uşaqlar isə bir ağızdan,

"Bura cənnətdir,bizlər isə analarımızın zibilliyə atdığı uşaqlar" dedilər.
Sevda duyduqları qarşısında donub qaldı! Bu an ,bir az kənarda bir ağacın altında qəmgin halda tək başına dayanan bir qız uşağı gördü. Ona diqqətlə baxdı, baxdığı anda da tükləri biz-biz oldu! Dörd-beş yaşlarındakı bu qız uşağını öz uşaqlığına oxşatdı. Ona baxdığı vaxt kiçik qız da gözlərini yerdən qaldıraraq qəmgin halda ona baxdı. Göz gözə gəldilər. Kiçik qızın baxışları Sevdanın ürəyini titrətdi. İçində bu günə qədər heç hiss etmədiyi bir istilik hiss etdi. Niyə olduğunu bilmədiyi bir coşğuyla gedib ona qucaqlamaq istədi. Sürətli addımlarla kiçik qızın yanına gəldi və həsrətlə qollarını açıb tam sarılacağı anda, kiçik qız gözündə yaşlarla bir neçə addım geri getdi. Sevda iztirab içində,
"Niyə sənə sarılmağımı istəmirsən?" deyə soruşdu.
Kiçik qız gözyaşlarını silib,
"Beş il əvvəl sən məni istəməyib, parçalar halında zibilliyə atmışdın."-, Dedi.
Sevda hıçqıra-hıçqıra :
"Beş il mi? Hansı beş il?" deyə soruşdu.
Kiçik qız, incik bir halda,
"Məni tanımadı mı ana? Mən Aynur. Sən beş il əvvəl karyeram, işim daha əhəmiyyətli deyib öldürdüyün yeganə balan ."
Sevda eşitdiklərinə inana bilmirdi. Hıçqırıqlar içində,
"Qızım, Aynurum" deyə qışqırıb qızına qaçdı. Amma qaçdıkca Aynur sürətlə ondan uzaqlaşırdı. Və ən sonunda Aynur, kədərli baxışlarla itib getdi. Bir müddət sonra oradakı uşaqlar və hər şeyin rəngi itməyə başladı.
Səhər olmuşdu. Sevda hələ də gecə gördüyü yuxunun təsiriylə sarıldığı yastığa "Aynurum,Aynurum" deyib peşmanlıq gözyaşları tökürdü.
Bir il sonra…….
Sevda hələ də bir il əvvəl gördüyü yuxunun təsirindən çıxmamışdı. O gündən bəri ağlamaqdan göz yaşları az qala qurumaq üzrə idi. Hər gecə qızını bir dəfə daha görə bilmək üçün göz yaşları içində dua edib yatırdı. Amma canı ,qızını o gündən bəri bir daha heç görə bilməmişdi. Və bu gün qızının doğum günü