paltarı vardı.Sevda qızına böyük bir həsrətlə sarıldı. Öpdü .., iylədi ...
Aynur, xoşbəxtlik içində anasının gözlərinə baxdı;
"Ana bu gün mənim ad günümdür. Mənə daha möhkəm, daha möhkəm sarıl. Sənin üçün çox darıxdım. O şəfqətli əllərinlə saçlarımı oxşa. Al qollarına al qollarına ,anam ,mənim əziz anam. Qarnında yaşadığım o qısa istilik,nəvaziş üçün çox darıxdım. "
Sevda qızını bərk-bərk qucaqlayır, saçlarını oxşayırdı. Qızının o cənnət qoxusunu ciyərinin hər küncünə çəkirdi. Lakin bir müddət sonra Aynur əllərinin arasından , yuxarılara doğru yüksəlməyə başladı. Bu mənzərə qarşısında Sevda özünə nifrət edərcəsinə,
"Getmə yalvarıram, getmə deyə fəryad etməyə başladı.
Aynur son dəfə anasına baxıb,
"Ana, mənə qovuşmaq istəyirsənsə xahiş edirəm oraya get, ona get." Dedi.
Sevda bu dəfə çaxnaşma içində "Hara, kimə" dedi. Amma Aynur artıq onu eşitməyəcək qədər yüksəlmiş və nəzərdən itmişdi. Sevda kədərli bir şəkildə az əvvəl söykəndiyi ağaca yenidən söykəndi. Ağacdan yalvarcasına qızının nə demək istədiyini , Ona qovuşmaq üçün hara, kimə getməli olduğunu soruşdu. Tam bu anda dayandığı ağacdakı iki fərqli rəqəm diqqətini çəkdi. Yüz on dörd iyirmi doqquz. Bu rəqəmin nə məna verdiyini heç cür başa düşmədi.
Səhər oyandığında səhərə yaxın gördüyü yuxunun əsarətindən çıxmamışdı. Rəqəmlər hələ ağlında idi. Unutmamaq üçün onları dərhal bir kağıza yazdı. Sonra düşünməyə başladı. "Nə idi bu rəqəmlər? Doğum tariximi? Bir yerin telefon nömrəsi mı? "Axşama qədər düşünməkdən az qala başı partlamaq üzrə idi. Amma yenə də nə olduğu haqqında heç bir fikirə gələ bilməmişdi. "Nəydi ... Nəydi ... Nəydi
Bu yüz on dörd və iyirmi doqquz rəqəmləri? "
İşə yuxulu halda gəlmişdi. İş yerindəki ən səmimi dostu Səbinəyə vəziyyəti çəkinərək də olsa izah etdi. Lakin Səbinədə çox düşünməsinə baxmayaraq ,heç bir açıqlıq gətirə bilmədi bu rəqəmlərə. Sonra "İstəyirsən yaz ver bu rəqəmləri yuxunuda olduğu kimi yaz ver mənim atam məscidin axundudur.Özündə bilirsən biz seyid nəslindənik, Nə bilim,