İslam dini iki əsas bölmədən ibarətdir: İnanclar bölümü və hökümlər bölümü.
İslam dini insanların inanc bölümündə başqalarını təqlid etməsini caiz saymır, başqa sözlə ifadə etmiş olsaq, hər kəsin nə üçün Allaha inandığını, nə üçün Allahın tək olmasını, bu dünyadan sonrakı dünyaya köç etmiş olacağını və nə səbəbə islamı mənimsəmiş olmasını dəlil, sübutlarla bilməsini məqsədəuyğun sayır.



İslam quru bir dindarlığı qəbul etmir. İslamın əsaslarına riayət etmədən öncə insanları islamın özünü – yəni mahiyyətini anlamağa çağırır. Bir inancı mənimsəməmişiksə, ona mübtəla olmağımız nə qədər məqbul sayıla bilər? Dindarlığın təməli inancdır, inanc olmazsa, dindarlıq sadəcə üzdə bir təqliddən ibarətdir.

Günlərin bir günü yaşlı bir qadın bir tərəfdən cəhrədə yun əyirir, digər tərəfdən isə Allahı zikr edirdi. Bu zaman Peyğəmbər (sallaLLAHU aleyhi vas salam -Allahın salavatı və salamı olsun s.a.v.) və bir neçə səhabələri qadının yanından keçirlər, Peyğəmbərimiz (s.a.v.) ayaq saxlayıb qadından hansı dəlilə əsasən Allaha inandığını soruşur. Qadın isə öz növbəsində qarşısındakı cəhrəni göstərərək, belə deyir: bu gördüyünüz cəhrə mənim əlimin gücü ilə fırlanırsa, bu aləmin çərxi də Böyük bir Əlin qüvvəsiylə fırlanır. Bu sözlərdən sonra Peyğəmbərimiz (s.a.v.) səhabələrinə tərəf dönərək belə deyir: “Sizə yaşlı qadınların inancını tövsiyə edirəm. Yəni, hər insan ən azı bu yaşlı qadın qədər bir dünyagörüşünə sahib olmalıdır”.

Dinin ikinci bölümünə gəlincə, gündəlik həyatimizda tez-tez qarşılaşdığımız əmrləri və qadağaları lazımınca bilməyimizdir. Buna misal olaraq, qıldığımız namazın, tutduğumuz orucun hökmlərini, həyat yoldaşımızın üzərimizdəki haqlarını və buna bənzər dini vaciblərimizi bilməyimizdir.

Elm və bilik bir üstünlükdür, bir fəzilətdir, dolayısıyla Peyğəmbərimizin (s.a.v.) həyatına baxdığımız zaman O həzrətin insanları daim elm öyrənməyə sövq etməsini görürük. Xüsusilə də öyrəniləcək elmin ilahi elm üslubundan olması və insanları yaxşı tərəfə yönəltməsi