Bir vaxtlar
uzaq ölkələrdən
birində bir kral
yaşayırdı. Kral
uşaqlıq dostunu heç
vaxt yanından ayırmazdı,
hara getsə, onunla
biryerdə
gedərdi. Dostunun
qəribə bir xasiyyəti
vardı. Nə iş olsa, “Bundada
bir xeyir var” –deyərdi.
Bir gün kral dostu ilə
ova çıxdı.
Dostu tüfəngləri doldurub
krala verir, o da
ovunu nişan alırdı.
Birdən necə oldusa,
güllə arxaya açıldı
və kralın baş barmağını
qopardı. Dostu
həmişəki kimi yenə
“Bundada bir xeyir var”, -
dedi. Kralın bu sözə acığı
tutdu. Həm ağrıdan,
həmdə qəzəbdən,
“Sən hansı
xeyirdən danışırsan?
Görmürsən, barmağım
qopdu? Daha bunun
harası xeyirdir?” –
deyə bağırdı. Bununla
da qəzəbi
soyumadı. Ovdan
qayıdan kimi
dostunu zindana atdı. Bu hadisədən bir il keçdi. Bir
gün kral adamyeyən
bir qəbilənin
yaşadığı meşəyə ova
çıxdı. Kralın heç bir şeydən xəbəri yoxidi. Çox keçmədi
ki, adam yeyənlər onları tutub yaşadıqları qəbiləyə
apardılar. Kəndin
ortasında tonqal
qurdular. Sonra
onları tonqalın ortasındakı dirəyə bağladılar.
Tonqala od
vurmaq istəyirdilər
ki, kralın bir barmağının
şikəst olduğunu
gördülər. Sən demə,
bu qəbilədə şikəst adam yemək günah imiş.
Ona görə də kralı
açı bburaxdılar. Artıq hər şey məlum idi. Kral dostuna qarşı haqsızlıq
etmişdi. Saraya
qayıdan kimi
dostunu zindandan
azad etdi. Yanına
gedib başına gələnləri ona danışdı və “Sən
haqlıysanmış. Barmağımın
qopmağında xeyir var
imiş. Səni nahaq
yerə zindanda saxladığım
üçün məni bağışla”, -dedi.
Dostu isə həmişəki
kimi “Yox, bunda da
bir xeyir var idi” –deyə
cavab verdi. Kral,
"Dostunu zindana salmaq
nəvaxtdan xeyir oldu?” –
deyərək heyrət
dolu nəzərlərlə ona baxdı.
Dostu isə halını
pozmadan: “Əgər
mən zindanda olmasaydım, səninlə birlikdə ova
gedəcəkdim. Sonra
da... sonrasını sən məndən yaxşı bilirsən ” –
dedi...Unutmamalıyıq
ki, hər bir uğursuzluğun
özüdə bir uğurdur..