Bir gun bir meleyi cennetden dunyaya gonderirler...Dunyadan bizə tukənməyən və ən gözəl olanı gətir deyə. Mələk bütün gün gəzdi düyanı, cənnətə qayıtmağa hazırlaşanda bir gül bağının üstündən uçurdu. Həmin bağdaki, güllərin ətri onu cəlb edir. Bağa enir və Mən bu güllərdən cənnətə aparacağam deyir, bu güllər o qədər gözəl və ətirlidir ki, dünyada ən gözəl şey bu güllərdir deyə düşünür. Gülləri götürüb qanad çalıb
qalxanda elə bu an
çəmənlərin içində bir körpə
görür. Uşaq öz təbəssümü ilə
anasının gözlərinə baxır.
Gözlərində ki qığılcım və üzündəki təbəssüm o qədər gözəldir ki, Mələk yox yoxxx bu çox gözəldir mən bu körpənidə cənnətə aparacağam deyir. Körpənin yanına gələndə
Anasının ona baxışlarını
anasının ona olan sevgisini
görür və dəhşətə gəlir.
yox yooxx Ananın körpəsinə
olan sevgisi çiçəklərdən və körpənin
təbəssümündəndə çox idi.
Mən ananıda cənnətə aparacağam deyir mələk. Həm gülləri, həm körpəni
həm də ananı götürüb gəlir
cənnətə.
Cənnətin qapısına çatanda bir anlıq gətirdiklərinə baxmaq istəyir Mələk. Görür, güllər solub, körpə isə
daha gülmür, itib üzündəki
sevinc, gözlərindəki nur.
amma Ananın körpəsinə olan sevinci bütün gözəllikləri ilə yerində idi. Onun sevgisi zərrə qədər azalmamış, tükənməz hisslər olaraq sevinc bəxş edirdi. Bunu görən Mələk Ananı götürüb cənnətə girir və bütün mələkləri bawına toplayıb deyir: - Dunyada olan,hec vaxt tukenməyen ve cennet qeder gozel olan tek wey ANANIN SEVGİSİDİR!