Dörd şam sakitcə yanırdı. Otaqda səssizlik olduğu üçün şamların pıçıltısı eşidilirdi. Qapının arxasında dayanan uşaq diqqətlə onların
söhbətini dinləyirdi... Birinci şam “Mən Sülhəm. Ancaq heç kim mənim yanmağıma kömək etmək istəmir. Nə qədər yanmaq istəsəm də, bilirəm ki, sönəcəyəm” – dedi və səssizcə söndü... Ikinci şam “Mən Səmimiyyətəm. Ancaq deyəsən, heç kimin mənə ehtiyyacı yoxdur. Artıq yanmağımın da bir mənası qalmadı”, - dedi və sönərək qaranlıqlara qərq oldu... Üçüncü şam “Mən Sevgiyəm. Ancaq insanlar məni özlərindən uzaqlaşdırmağa çalışırlar. Artıq onlar öz yaxınlarını da sevmirlər”, - deyərək bir göz qırpımında sönüb getdi... Pıçıltıların kəsildiyini görən uşaq içəri girdi. Sönmüş şamlara baxaraq hönkür-hönkür ağlamağa başladı. Dördüncü şam yumşaq bir səslə uşağa təskinlik verərək “Qorxma, nə qədər ki, mən yanıram heç bir şam sönə bilməz. Çünki, mən ÜMİDƏM!” – dedi. Gözləri parıldayan uşaq Ümid şamını götürərək o biri şamları yandırdı..