bərabər şəkildə bölüşdürürdü.

Deyirlər ki, Şeyx Cəfər Kaşifül-qita bir müddət İsfahanda qalmalı olur. Şəhəri tərk edib Nəcəfə qayıtmaq istəyirdi ki, bir nəfər kasıb seyyid ona yaxınlaşıb yüz tümən pula ehtiyacı olduğunu bildirir və kömək istəyir. Şeyx artıq atına minib yola düşməyə hazırlaşırdı. Amma seyyidin israrını görüncə deyir: “Mənim üstümdə o qədər pul yoxdur. Sən şəhər valisinin yanına get, ona de ki, Şeyx tapşırıb mənə yüz tümən verəsən”. Seyyid təəccüblə soruşur: “Vali mənim sözümə inanarmı? O yəqin ki məndən sübut istəyəcək”. Şeyx Cəfər aramlıq içində buyurur: “Sən mən dediyimi et. Mən burada durub sənin qayıtmağını gözləyirəm. Sən gələnə kimi yerimdən tərpənən deyiləm”.

Kasıb seyyid dərhal valinin sarayına yollanır. Şeyxin tapşırığı ilə gəldiyini bilən kimi onu içəri buraxırlar. Seyyid Şeyxin tapşırığını valiyə çatdırır: “Ağa buyurur ki, mənə yüz tümən pul verəsiniz”. Vali onun sözünün doğruluğunu yoxlamaq üçün soruşur: “Mən haradan bilim ki, sən doğru söyləyirsən, yoxsa yalan danışırsan? Şeyx özü haradadır?” Seyyid cavab verir: “Şeyx İsfahandan çıxmağa hazırlaşırdı. Amma indi yol üstə durub məni gözləyir ki, qayıdb ona cavab deyim”. Vali bu sözü eşidən kimi əmr edir ki, tez pul gətirin. Dərhal əl altında olan pul kisələrindən birini gətirirlər. Gözəyarı baxanda görürlər ki, kisədəki pul yüz tüməndən artıqdır. Xidmətçi icazə istəyir ki, kisədəki puldan yüz tümən sayıb ayırsın. Vali dəhşət içində deyir: “Yox-yox, lazım deyil, vaxtı itirməyin! Çünki əgər Şeyx özü buraya təşrif gətirsə, bundan bir neçə qat artıq pul verəsi olacağam”.

Pul kisəsini seyyidə verib yola salırlar. Seyyid gəlib görür ki, Şeyx həqiqətən onu gözləyir. Kisədəki pulları sayanda iki yüz tümən olduğunu görürlər. Şeyx yüz tüməni ayırıb seyyidə verir, qalan yüz tüməni də o biri ehtiyaclıların arasında paylayır, sonra şəhərdən çıxıb