padşahlarından da güclü idi. Amma bir gün səmada iri bir bulud göründü. Bulud gəlib-gəlib Günəşin qabağını tutdu. Hava soyudu, qaranlıq çökdü. Günəş buludun əlində acız qaldı. Onu qovmağa gücü çatmırdı. Öz-özünə dedi: “Bulud məndən daha güclü imiş. Onun arxasında əlacsız qalmışam. Kaş mən də bulud kimi güclü olaydım”.

Yenə onun istəyi qəbul edildi. Keçmiş daşyonan Günəş şəklindən çıxıb buluda döndü. İndi o, pənbə bulud halında səmada durmuşdu. İstədiyi an Günəşin qarşısını kəsə bilirdi. Birdən güclü külək əsdi. Bulud yerindən tərpənmək istəmirdi, amma küləyə gücü çatmadı. Külək onu qoynuna alıb istədiyi səmtə apardı. Bulud düşündü: “Eh, elə bilirdim ki, ən güclü mənəm. Sən demə, külək məndən də güclüdür. Kaş küləyə dönüb buludlara hökm edə biləydim”.

Bulud küləyə döndü, o səmtdən bu səmtə əsdi. Qarşısına çıxan hər şeyi götürüb apardı, buludları bir-birinə vurub yağış yağdırdı. Çox xoşbəxt idi, özünü hamıdan qüvvətli hiss edirdi. Amma bir gün qabağına başı göylərə dəyən qocaman dağ çıxdı. Külək dağa hücum etdi, onu yarıb o biri tərəfə keçmək istədi. Amma dağı yerindən tərpətmək mümkün deyildi. Küləyin bütün səyləri hədər oldu. Yorulub əldən düşəndən sonra öz-özünə dedi: “Demək, dünyanın ən güclüsü dağ imiş. Buludlara meydan oxuyan külək də ondan zəifdir. Kaş mən də dağ olub küləyin qabağını ala biləydim”.

Külək dağa döndü. Sevincindən uçmaq istəyirdi, amma öz yerində möhkəm durmuşdu. Bu dağın bir zərrəsini də qoparmaq qeyri-mümkün görünürdü. Artıq məqsədinə çatmışdı. Heç kim ona qalib gələ bilməzdi. Küləklər onun sinəsinə dəyib qayıdırdı. O qədər uca idi ki, buludlardan yuxarını da görürdü. Günəş onun zirvəsindəki qarları əridə bilmirdi. Dünyanın heç bir padşahının qoşunu onun sıldırım qayalarını aşıb keçməyə qadir deyildi. İndiyə kimi güclü saydığı hər şey onun yanında aciz idi.

Amma... Günlərin birində dağ bir səs eşitdi. Əvvəlcə heç nə anlamadı. Sonra vücudunun sarsıldığını hiss etdi. Kim isə onun ətəklərində külüng vurur, onun qocaman bədənini