i qəlpə-qəlpə qoparırdı. Dağ gözlərini aşağıya çevirdi. Heyrət! Bir daşyonan öz külüngü ilə onu çapırdı. Vaxtilə onun özü də bu cür bir daşyonan idi. Özünü zəif sayıb bəyənmədi, şəkildən şəklə düşdü. Gözü ətrafda qaldı, başqasını özündən güclü bildi. Sən demə, ən güclü olduğu vaxtlar elə o zamanlar imiş – daşyonan olub, külüngü ilə sərt qayaları yardığı