və qanunvericilikdə, ətrafdakılarla münasibətdə və s. sahələrdə eyni dərəcədə məsum olublar. Onlar bir kəsə zülm etməyib, bir kəsin haqqında səhv hökm verməyib, şəriətin heç bir qanununu unutmayıblar.

Buna da diqqət yetirmək lazımdır ki, peyğəmbərləri günahsız olmağa Allah məcbur etməyib. Əgər belə olsaydı, bu xüsusiyyət onlar üçün üstünlük sayılmazdı. Peyğəmbərlər öz istəkləri əsasında məsumdurlar. Normal insan zəhər içməkdən, yoluxucu xəstənin qabağından qalan qidanı yeməkdən çəkindiyi kimi, peyğəmbərlər də günah etməkdən çəkinirlər. Çünki onların gözündə günah iş görmək, zülm törətmək zəhər içməkdən də pisdir.

Məsumluğa münasibət sünni və şiə məzhəblərində bir qədər fərqlidir. Belə ki, əhli-sünnə məzhəbinə görə, peyğəmbərlərin peyğəmbər seçilməzdən əvvəl məsum olmaları vacib şərt deyil. Sünni məzhəbli müsəlmanların böyük əksəriyyətinin mənsub olduğu matüridiyyə əqidə məktəbinə görə, peyğəmbərlikdən əvvəl nadir hallarda günahın baş verməsi mümkün sayılır (Sabuni. Matüridiyyə əqaidi, səh. 54). Həmçinin, peyğəmbərlik dövründə də unutqanlıq və bilməməzlik üzündən “zəllə” adlanan kiçik xəta etmələri mümkündür. Allah-təala onların bu xətalarını dərhal düzəldib.

Şiə əqidəsinə görə isə, peyğəmbərlər mütləq mənada məsumdurlar. Onlar nə qəsdən, nə də bilməyərəkdən nə böyük, nə də kiçik günah etməzlər, haram və məkrüh iş tutmazlar, yalnız vacib və müstəhəb əməllər edərlər.

Sünni məzhəbi baxımından peyğəmbərin dünya həyatına aid məsələlərdə səhvə və unutqanlığa yol verməsi mümkündür. Hətta əvvəllər doğru-dürüst qaydasını öyrətmiş olduğu bəzi dini məsələlərdə də (məsələn, namaz əməllərində) səhv və unutqanlıq edə bilər. Amma şiə əqidəsində bunlar qeyri-mümkün sayılır. Çünki bu xüsusiyyətlər insan üçün eyib və nöqsan hesab edilir. Əgər peyğəmbər səhv etsə və səhvinin üstü sadə adamlar tərəfindən açılsa, onlar özlərinin Allahdan daha elmli olduqlarını düşünərlər. Çünki peyğəmbər həmişə yalnız Allahdan aldığı vəhy əsasında hərəkət etdiyini söyləyir. Buna görə