olmamasına baxmayaraq
həmişə Ayaz məni elə qızıymışam kimi qoruyurdu. Təbii ki,
bu da öz
sevgisindən irəli gəlirdi. Ümidlərim
sonsuz və tükənməz idi.
2009-cu ilin yanvar ayında bizə elçi
gəldilər. O qədər həyəcanlı idim ki, Ayazın anası ilə
bacısı
cürbə-cür xonçalar bəzətdirib özləri ilə
gətirmişdi.
Həyəcandan qıp-qırmızı olmuşdum.
Mənim həyəcanımı başa düşən Ayaz bacısı tez-
tez mətbəxə gəlib məni əzizləyirdi. Hər
şey yuxu kimi idi. Allaha
şükür edirdim ki, bu elçilik sağ-salamat
keçdi. Səhəri
gün Ayazla restoranda oturub eşqdən və sevincdən
işıl-işıl parlayan gözlərimizə baxa-baxa
yemək
yeyirdik. Ayaz eləcə deyirdi ki, Allah bu
sevinci bizə
çox görməsin, məni səndən heç vaxt ayırmasın. Onun belə ürəklə mənə
bağlanması mənə qürur
verirdi. Ona həyatım boyu sadiq bir
qadın
olacaqdım. Universitetdə çox qızların
onu sevməyinə baxmayaraq, bilirdim ki,
Ayazin gözləri
məndən başqa birini görmür.
2009-un mart ayında bizim evdə
çoxgözəl nişan mərasimiz oldu. Bu
üzüklər sanki bizi bir-birimizə çox daha da bağladı. Ailələrimiz ölçüb-
biçdi ki,
mayın ilk günündə toyumuz olsun.
Ayaz gilin bir
neçə mağazaları və elə onun adına da
evi var idi. Bu ay ərzində də biz cehizimizi
tamamlamalı idik.
Çoxları deyirdi ki, bəs biz tələsirik.
Ancaq bir-birimizi elə sevirdik ki,
qovuşmağımız üçün səbrsizlənirdik.
Ayaz hər şeyi mənim üçün mükəmməl istəyirdi
olsun. Ahh… Mən onu elə sevirəm ki,
bunu bu
cümlələrlə təsvir edə bilmərəm. Hətta bir
gün
yağışdan islanmayım deyə öz pencəyini mənə
vermişdi və başımda çətir kimi
tutumuşdum. Evə gəlincə o pencəyi
qurudub və bu günə kimi hər
gecə onun qoxusuna sarılaraq,
şəkillərinə baxaraq yatıram. Həyatda hər şey birdən birə elə
dəyişir ki,
Allahın insanı necə sınağa çəkdiyini də
belə
bilmirsən.. Hər şeyi danışacağam.
Aprelin 30-da Ayazın vacib imtahanı var idi. Həm toy hazırlıqları, həm də
imtahan onu yorurdu.
Amma hər şeyi sevincək və həvəslə
edirdi.
Aprelin 29-u gecə mənə zəng etmişdi
ki,