, bəs bürsüyün toyumuzdur. Ancaq səsində
nəsə kədər
hiss edirdim və deyirdi ki, biz
evlənəcəyik bəs
mənə nəsə olsa sənə kim baxacaq.
Məndə deyirdim ki, dəli-dəli danışma. Ehhh… Nə bilim…
Gecə yatarkən yuxumu qatdım.
Görürdüm ki, toy
günü Ayaz mənimlə rəqs edərkən
sinəsindən axan
qan mənim gəlinliyimə bulaşır və üzümə baxaraq
gülüb alnımdan öpür, hər yan qaralır və
Ayaz yoxa
çıxır. Mən yuxudan oyanar oyanmaz
Ayaza zəng vurdum ki, bəs bu gün
evdən eşiyə çıxmasın. Ancaq bu imtahanın çox vacib
olduğunu dedi və 10
dəqiqədən sonra imtahandan
çıxacağını,
telefonunu bağlayacağını və mənə
zəng edəcəyini söylədi. Məndə onun sözünü 2
etməmək üçün
razılaşdım. 2 saat imtahandan keçdi…
Mən ona zəng elədim.
Telefonu bağlı idi. Saatlar bir-birini
əvəzlədi, ancaq telefonu yenədə bağlı idi. Ürəyimin
döyüntüsünü
qulağımla duyurdum. Sevincim,
narahatçılığımla
əvəz olunmuşdu. Balaca qardaşım
kanalları çevirərkən bütün verilişlər eyni şeyi
göstərirdi. “ Azərbaycan Dövlət Neft
Akademiyasında qanlı
terror hadisəsi olub, ölülərin və
yaralıların sayı hər
keçən dəqiqə artır”. Birdən birə elə qışqırdım ki,
qardaşımın əlindəki televiziya pultu
yerə düşdü.
Evdə toya hazırlıq görən qadınların
hamısı mənə
tərəf qaçdı. Danışa bilmirdim, nəfəsim kəsilirdi. Anam da televizyaya baxdı və
əlini ağzına qoydu.
Hamı mənə dedi ki, hələ heç nə bilinmir.
Qorxma…
Amma qulaqlarım onları eşitmirdi.
Birdən birə telefonuma zəng gəldi. Ayazl zəng
etmişdi. ELə
sevindim ki, sevincimdən ağlamağa
başladım və
sevinə-sevinə telefonu açdım. Telefonu
açarkən polis maşınlarının siqnalları və insanların qışqırıq
səslərini eşitdim. Telefonda başqa bir
adamın səsini
eşirdim.
- Xanım, siz Ayazin nəyisiniz? Sonuncu
sizinlə danışıb?
-Ni…Ni… Nişanlısı… – Dİlimi tərpədə
bilmirdim. - Xanım….
- Alo…Alo.. Yalvarıram deyin….
- Ayazın cəsədini şəhər
xəstəxanasındadır. Başınız sağ olsun…
Telefon əlimdən düşdü. Artıq
ətrafımdakı
qadınlarda başa düşdüyündən,