.İçimdə bir sıxıntı,qəlbimdə
kədər…Pəncərəmə vuran
yağış damlalarını
izləyirəm.Dalıb getmişəm
uzaqlara doğru küləyin
istiqamətinə doğru.Çox
maraqlı bir hekayə gəldi
ağlıma külək ilə yağışın
sevgisi.
Dillərdə əzbər imiş küləklə
yağışın sevgiülək dəli kimi
əsərmiş buludlar bir az üşüsün
və yağış gəlsin deyə.
Çünki o yağışın
gözlərinə,məsumiyyətinə
Ruhunu qəlbimdə,əllərini
gözlərimdə hiss edim”
Bir-birilərinə bağlıymışlar
amma nə külək toxuna
bilirmiş yağışa nədə yağış
küləyə.Nə zaman külək ilə
yağış bir araya gəlsələr
sevgini alovu-fırtınalar
əsərmiş onlara və fırtınanın
sonunda bir-birilərinə heç
toxuna bilməyəcəklərini
düşünüb yağış ağlarmış.Bax o
zaman sevgilərin yağışı
yağarmış və sevgililər əl-ələ
gəzərmiş yağışın qəlbindən
gələn sevgi damlaları altında.
Yağışın kədərini görən külək
gizlənərmiş,kədərini
gizlətməyə çalışarmış
Nə vaxt ki yavaş-yavaş
damlalar göyüzündən
düşməyə başlarsa küləyin
əllərini hiss etmək istəyən
yağış gözyaşlarını axıdır
göyüzünə və damlaların
altında əl-ələ gəzən sevgililəri
izlər.Özünü və küləyi xəyal
edər onlara baxaraq.
Nə zaman ağacların arasında
külək əsməyə başlarsa külək
yağışın həsrəti ilə məhv olar
və beləcə gizlənər.Küləyin bu
səsini eşidən sevgililər daha
bərk sarılırlar bir-birilərinə və
bir-birilərinə sarılmış halda
sevgililəri izlərlər.Üzgün bir
halda özünü və yağışı xəyal
edərək onlara baxar.
Beləcə dillərə dastan olar
yağış ilə küləyin nağılı.
Nə zaman yağış yağsa,nə
zaman külək əssə qəlbləri bir-
biriləri ilə qovuşur.