ARDI....O, hemişeki 
kimi şen idi, amma men 
onun qehqeheli gülüşünü 
eşitmedim. Sesi deyişmişdi. 
Ona dedim: “Selime 
menden salam çatdır”. O da 
“inşa Allah”, - deyib susdu. 
Sonramen eve döndüm. 
Qapını döydüm. 
Gözleyirdim ki, qapını Selim 
açacaq. Lakin qapını tezece 
dörd yaşı tamam olmuş 
kiçik oğlum Xalid açdı. Onu 
qucağıma alıb bağrıma 
basdım. O ise sevinib 
qışqırırdı: “Ata! Ata!”. Eve 
daxil olarken, bilmirem 
nedense, üreyim sıxıldı, 
men de “Euzubilleh” 
kelmesini işletdim. Sonra 
heyat yoldaşıma 
yaxınlaşdım ve gördüm ki, 
onun sifeti deyişilib. Sanki 
üzünden tebessüm ve 
sevinci silibler. Soruşdum, 
“sene ne olub?”. “Heş ne”, - 
cavabını verdi. Aniden 
Selim yadıma düşdü ve 
dedim: “Selim hanı?” Xalid 
sözümü kesib dedi: “Selim 
Allaha qovuşub”. 
Yoldaşımele hönkürdü ki, 
ayaqları titredi. Onun 
qollarından tutub kresloya 
otuzdurdum. 
Sonradan bildim ki, 
gelmeyime iki hefte qalmış 
Selim berk xestelenib. 
Qızdırması olduğundan 
heyat yoldaşım onu 
xestexanaya aparıb. Güclü 
qızdırma ve titreme ruhu 
bedeninden 
ayrılmayanacan ona 
eziyyet verib.(SON)