sözünün mənası parlayan, nurverən deməkdir. Məsumlarımızın sahib oldqları ləqəblər təsadüfü olmayıb, hamısı məna aləmindən Allah -Taalanın işarəsi ilə verilmişdir. Məsumların nuru Allahın dəyişməz yaradılış qanunauyğunluqları sırasında daim öz nurunu ətrafa saçmaqdadır. Yer üzündə olan hər bir kəs Fatimeyi-Zəhranın (s.ə) vücudunun bərəkəti sayəsində var olmuşdur. Bu cəhətinə görədir ki, ariflər bütün şəfaətlərdə Xanım Zəhranın (s.ə) imazasını zəruri hesab edirlər. Allah-Taalanın izni ilə məsumlara təvəssül edərək öz şəfaətlərini əldə edən hər bir kəsin Xanım Fatimeyi-Zəhranın (s.ə) nurundan bir bəhrəsi olmuşdur. Bu nur öz ziyasnı daim yer üzünə göndərməkdədir və bu nuru almaq isə hər kəsin öz özhdəsindədir. Xanım Fatimənin (s.ə) nurunu almaq insanın öz vəzifəsinə əməl etməsi, Allaın göstərdiyi yolla addımlaması ilə mümkün olur. Yəni Allah tərəfindən məsumların nuru vasitəsilə yer üzünə göndərilən feyz dalğası hamı üçün gəlir, amma bu dalğanı qəbul edəcək “qəlb antenası” nurun mənbəyinə tərəf yönəlməlidir ki, bu nuru qəbul etsin. Dinin əsas məqsədlərindən biri də insan ruhunu öz əzəli mənbəyinə yönləndirməkdən ibraətdir. İnsan ruhunun öz kordinatını itirib yanlış istiqamətə – dünyəvi həvəslərə köklənməsi onun ilahi feyzdən məhrum olmasına səbəb olur. Bu barədə əxlaq ustadı Abdullah Fatiminiyanın bir xatirsəsi var, maraqlı olduğu üçün burda xatırlamağımız yerinə düşərdi.
Əllamə Təbabatəbainin şagirdlərindən olan Fatiminiya nəql edir ki, Əllamənin xas tələbələrindən biri bir gün məni evinə dəvət etdi və söhbət əsnasında Əllamə ilə aralarında olan bu əhvalatı mənə danışdı, dedi: “Bir gün bir işlə əlaqədar ustad Təbatəbainin evinə yollandım. Nə qədər qapını döydümsə açan olmadı, qapının ağzında bir az durub gözlədim, amma səs-soraq çıxmadı. Bu an qulağıma bir səs gəldi, bunları dedi: “ Qapını döymə. Ağa Təbatəbai yeni qəbiristanlığa gedib”.
Yan-yörəmə göz gəzdirdim, ətrafa boylandım; ətrafda kimsə yox idi. Özlüyümdə dedim, gedirəm qəbiristanlığa, bu səsin nə olduğu,