, düz olub-olmadığı orda məlum olar.
Tələsik qəbristanlığa tərəf yol aldım. Qəbiristanlığa çatanda gördüm Əllamə Təbatəbai qəbirlərin arasında öz aləminə dalaraq asta-asta gəzişir. Mən özümü toplayıb ustada yaxınlaşdım, istədim deyəm ki, bəs başıma belə bir iş gəldi, hətta öz-özümə dedim, əgər ustad inanmasa, and da içəcəm ki, səs eşitdim. Ağzımı açıb danışmaq istəyirdim ki, Əllamə Təbatəbai məni qabaqlayıb dedi: “Əl-ayağın əsməsin, özünü niyə itirmisən? Belə səslərdən çoxdur, amma səsi tutan antena lazımdır”.
Mən həmişə böyük ustadlarımızın məsumların məqamı haqqında danışarkən – təvazökarlıq öz yerində – həqiqətən, çox ehtiyatla danışdıqlarını, bu məsələdə acizliklərini etiraf etdiklərini, heyrətdə qaldıqlarını görəndə təəcüb edirdim ki, axı nədir onları bu qədər heyrətləndirən? Amma sonra elə öz zəmanəmizdəki bəzi ustadlarımızın həyatına baxanda, onların vücudundakı əzəməti görəndə və bütün bunlar məni heyrətdə qoyanda az-çox ustadlaırn da məsumlarımızın əzəməti qarşısındakı heyrətlərini anlamağa başlayırdım. Ustad Abdullah Fatiminiyanın bu barədə səmimi bir etirafı oxşar durumu daha aydın bəyan edir: Mən hərdən Əllamə Təbatəbainin yanına gedir, onun mübarək çöhrəsinə tamaşa edərək öz-özümə deyirdim: “Bu insan bu əzəməti ilə ( seyid olması, o pak nəsildən olması etibarilə) Həzrəti- Zəhranın vücudunun bir zərrəsidir. Bu belədirsə, gör indi o böyük zatların əzəməti nə yerdədir?! Həqiqətən də, Ayətullah Seyid Əli Qazi, Əllamə Təbatəbai və bu kimi digər övliyalarımız Həzrəti -Zəhranın vücudunun bir zərrəsi olduqları üçün fəxr edər, nailiyyətlərinə görə Allahın feyzi olan o pak vücudlara minnətdar olduqlarını, yəni onların hər kəsə şamil etdikləri nurundan bəhrələndiklərini bildirərdilər”. Allah- Taala müvəffəqiyyət bəxş etsin və bizləri o nurun bəhrəsindən binəsib