sonra sümük parçasından başqa bir şey qalmayacaqdır.
Ona görə bu, ölümdür ki, insanı sərvətindən, uzun arzularından ayırar. İnsan ölən zaman bu dünyada olanlarla bağı tamamilə qırılır. Ancaq onu qeyd etmək lazımdır ki, bəzi istisnalar mövcuddur. Bu həmin insanın əməl və rəftarlardır. Bu ikisi hər yerdə insanın həmdəmi və rəfiqi olmuşdur. Heç bir zaman ondan ayrı olmamışdır.
İmam Sadiq (ə) buyurur: “Elə bir qəbir yoxdur ki, gündə üç dəfə deməsin: “Mən torpaqdan olan evəm. Mən bəla və çürümək eviyəm”. O zaman ki, mömin bəndə qəbirə daxil olar, qəbirin torpağı onu salamlayıb, xoş gəlmisən deyər. Bu zaman görər ki, qəbiri genişlənər və qarşısına bir qapı çıxar. O, behiştdəki yerini bu qapıdan görər. Bu qapıdan elə bir kişi gələr ki, göz ondan gözəlini görməmişdir. O, həmin kişiyə deyər: “Ey Allah bəndəsi! Mən heç bir zaman sənin kimi gözəlini görməmişəm. Sən kimsən?” O kişi deyər: “Mən sənin malik olduğun yaxşı fikir və rəyinəm. Sənin layiqli işlərinəm ki, dünyada yerinə yetirmisən”.
Sonra onun ruhu alınar və behiştdəki münasib yerinə qoyular. Sonra ona deyilər: “Yat və rahat ol ki, gözün aydın olsun, şadsan”. Ondan sonra daima ona behiştdən meh əsər və o qiyamət çatana qədər onun xoş iyini hiss edər.
Ancaq kafirin cəsədini qəbirə qoyan zaman qəbirin torpağı ona deyər: “Nə xoş gəlmisən və nə də yerinə gəlmisən. Allaha and olsun ki, mənim üzərimdə yol getdiyin zaman səni düşmən bilirdim. İndiki mənim qarnımdasan, sənə qarşı düşmənçiliyim daha çoxdur. Tezliklə düşmənçiliyimin nişanəsini görəcəksən.
Bu zaman qəbir onu sıxar və cəsədini külə çevirər. Onu əvvəl olduğu torpağa qaytarar. Cəhənnəmdən qapı üzünə açılar. O, cəhənnəmdəki yerini görər. Sonra həmin qapıdan çirkin bir kişi girər. O, həmin kişiyə deyər: “Ey Allah bəndəsi! Sən kimsən?”. O kişi cavabında deyər: “Mən sənin dünyada gördüyün çirkin rəftarınam, sənin napak və xəbis rəyinəm”.
Sonra onun ruhu alınar və cəhənnəmdəki yerinə qoyular. Bu zaman davamlı olaraq cəhənnəmdən zəhərli alovun küləyi cəsədinə