Mömin bəndə qəbirə daxil olan zaman qəbiri ona deyər: “Mərhəba! Xoş gəlmisən. Allaha and olsun ki, mən səni sevdim. Mənim üzərimdəki torpaqda yol getdiyin vaxtdan, indi ki, qarnımdasan, səni daha çox sevdim”.
O kəslər ki, bu dünyada ancaq pul və sərvəti düşünürlər, uzun arzular qurur və xəyallarında saraylar tikirlər, bilməlidir ki, belə bir düçüncə onların xeyrinə deyildir. Bir gün elə bir zaman gəlib çatacaqdır ki, bu şirin xəyalları həsrətə çevriləcəkdir. Onun yerində peşmançılıqdan başqa bir şey qalmayacaqdır. Bu cür insanların həyatda ən böyük çətinlikləri odur ki, onlar ölümü unudublar. Heç bir zaman onun haqqında düşünmürlər.
İmam Əli (ə) buyurur: “Allaha and olsun ki, əgər deyirəmsə ki, oyun deyil, ciddi və həqiqətdir, yalan deyildir. Bu, ölümdən başqa bir şey deyildir ki, sur çalanın dəvəti ilə hamı sürətlə öləcəkdir. Həqiqətən keçmişdəkiləri gördün ki, sərvət toplamış və yoxsulluqdan və çarəsizlikdən dəhşətə gəlirdilər. Uzun arzular fikirləşirdilər. Ölümü uzaq bilirdilər. Gördün ölüm necə başlarına endi? Onları vətənlərindən uzaqlaşdırdı. Təhlükəsiz evindən köçürtdü. Taxta tabutda əyləşmiş və insanlar onu əlbəəl aparırlar. Onların toplanmış mal-dövləti pərakəndə olar və varislərinə qalar. Qadınları başqaları ilə evlənər. Nə həsənələrinə bir şey əlavə edə bilər və nə günahından tövbə edə bilər”.
İmam Əlinin (ə) bu nurani kəlamları insanları qəflətdən oyadan əsaya bənzəyir. Bu qəflətdə olan insanlar əgər öz dəyərli vaxtlarının bir hissəsini ölümü xatırlamağa sərf etsələr, asanlıqla başa düşürələr ki, onların rəftarı yersiz rəftar olmuşdur. Hər bir insan kimi, onlar da bir gün ölümün acı şərbətini dadacaqlar. Özləri üçün qurduqları təmtəraqlı dünya ilə vidalaşmağa məcbur olacaqlar. Elə bu zaman öz mallarına həsrətlə baxar və ondan bir zərrə belə qəbirə gətirə bilməzlər.
O, elə vaxt özünə gələr ki, bu qədər sərvətdən ancaq bir parça kəfən nəsibi olmuşdur. Onun özü də bir müddətdən sonra çürüyüb gedəcəkdir. İnsanınn özündən də bir qədər zaman keçdikdən