Sən susursan...Bəlkə bunlar hamısı yuxudur.Bəlkə sən heç nə deməmisən,mən eşitməmişəm?Bəs onda minlərlə həyatın içində hanı bizim reallığımız?Amma nə vaxt səni axtarsam sakit və inamlı səsini eşidirəm:
Mən burdayam!
Sən həmişə burdasan.Hətta səni görməsəm belə sən məni çox gözəl görürsən.Mən kiməm səninçün,nəyəm?İndi yazdıqlarım nə üçündür-etirafdırmı?
Sən burdasan?
Susma,axı bu əsəri biz birlikdə yaratmışıq.Sən susmağınla və var olmağınla.Mənsə yazmağımla.Mənə olar.Amma arabir sənin ürəyinin səsini eşitməliyəm.Həmişə susma.Yoxsa bu məni qorxudur.Axı bura sənin məkanındır.
Sən burdasan?
Yəqin ki mən də həmişə burda olmuşam,arabir getsəm də həmişə sənə qayıtmışam.Sən bunu həmişə hiss etmisən,bilmisən.Çünki bu şəkli də biz birlikdə çəkmişik,çünki mənim ürəyim həmişə sənin ovcunda olub.Necə adlandıraq bu şəkli?Amma mənimçün fərqi yoxdur,sən necə desən elə də edəcəm.
Gülümsə,çünki mən də gülümsəyirəm,daha qorxmuram.Səni bütün ürəyimlə hiss etməyi,eyni zamanda tək olmağı xoşlayıram.Bilirəm ki çox vaxt səninlə yox özümlə danışıram,bu sənin səssizliyinə çatmaq üçün bir şansdır.Belə daha asandır.
Əlini ver mənə...bax əllərimə!
Bax ovcumda xətlər kəsişir-həyat xətti,ürək xətti,ağıl xətti,tale xətti.Mən onları oxuya bilmirəm.Amma onlara inansaq deməli burda mənim bütün həyatım var.Mənim ən güclü həyəcanlarım,ən xoş təəssüratlarım həkk olub.Hardasa uşaqlıq arzularım gizlənib.Hərdasa qəti qərarlarım yer alıb.Hətta edə bilmədiklərim də var burda.Fəxr etdiklərim, utandıqlarım, məyusluqlarım,xoşbəxtliyim-hamısı burdadır.Bu xətlərdə ömrüm gizlənib.
Əlini ver mənə...hiss et məni!
İnansaq ki bütün bu xətlər təsadüfi deyil...deməli burda illər,aylar,saatlar tapmaq olar.Nə vaxt dünyaya gəldim, mənim doğma şəhərim,mənim ilk addımlarım, valideynlərim. Sevgim,əzablarım,yalanlarım.
Əlini ver mənə...toxun barmaqlarıma!
Burda mənə əziz adamlar var.Başa vurduğum işlərim,ardınca getdiyim xəyallarım var.Yaşadıqlarım var.Hətta deyilənə görə gələcəyim də burdadır.Əgər