Bütün sərvətimi satıb sədəqə verdim. Hər il həcc vaxtı karvana qoşulub Allahın evini ziyarət etməyə gəlirəm. Ağlayıb-sızlayıram, günahlarımı bağışlamaq üçün Allaha yalvarıram. Amma hər il həccin sonunda sənin kimi bir övliya gəlib mənə deyir ki, yuxuda Allahın məni bağışlamadığını eşidib”.

Əbdürrəhmanın söhbətindən kövrəlmiş Malik qərara alır ki, onun atasını tapıb oğlunu bağışlamasını xahiş etsin. Malik Əbdürrəhmanın yaşadığı şəhərə gəlir, soraqlaşıb atasını tapır. Bir gözünü itirmiş qoca ata Malik ibn Dinarın şöhrətini eşitmişdi, onu mehribanlıqla qarşılayır, nə istəyi varsa, yerinə yetirməyə hazır olduğunu bildirir. Malik deyir: “Ata, təsəvvür et ki, qiyamət qopub, məhşər qurulub. Oğlun Əbdürrəhmanı cəhənnəmə aparırlar. Bunu görsən, üzülməzsənmi? Onu cəhənnəmdən xilas etmək istəməzsənmi?” Ata söhbətin nədən getdiyini başa düşüb, göz yaşları içində Malikə deyir: “Şahid ol ki, mən oğlumun təqsirindən keçdim, haqqımı ona halal edirəm”.

Malik xoş xəbəri çatdırmaq üçün sevincək halda Əbdürrəhmanın yanına gəlir, amma onu çox pis vəziyyətdə görür. Əbdürrəhman ömrünün son saatlarını yaşayırdı, can vermək üzrə idi. Bu arada atası də oğlunu görməyə gəlir. Oğlunun ölüm ayağında olduğunu görən ata əvvəlcə nə edəcəyini bilmir, sonra özünü toplayıb Malikə deyir: “Can verən adama kəlmeyi-şəhadəti təlqin etmək müstəhəbdir. Xahiş edirəm, oğlum üçün bu işi sən gör”. Malik Əbdürrəhmanın başının üzərinə gəlir, kəlmeyi-şəhadəti söyləyib, onun təkrar etməsini gözləyir. Amma Əbdürrəhman kəlmeyi-şəhadəti söyləmək əvəzinə, atasına üz tutub deyir: “Atacan, yalvarıram, sən də mənim gözümü çıxar ki, cəzam qiyamətə qalmasın, bu dünyadan azad halda köçüm”. Atası hıçqırıqlar içində cavab verir: “Oğlum, gözümün nuru, mən səni bağışladım. Bil ki, mən səndən razıyam, Allah da səndən razı olsun”.

Əbdürrəhman bü sözləri eşidən kimi kəlmeyi-şəhadəti söyləyir. Malik onun halının yüngülləşdiyini güman edib soruşur: “Vəziyyətin necədir? Nə hiss edirsən?” Əbdürrəhman son gücünü toplayıb