Səmra hələ kiçik yaşlarından atasını itirmişdi. Bu ağır itki günündə Zərifə ilə
dostluğuna ilk addım atmışdı. Bu dostluq çox möhkəm idi. Çünki dostluğun
təməlində ailəvi dostluq da dururdu. Səmranın anası Mirvari xanım hasar
qonşusu Sudabə (Zərifənin anası) ilə həm qonşuluq həm də rəfiqəlik edirdi. Hər
gün hasar başında saatlarla oturub söhbət edər dərdləşərdilər. Biri xəstələnəndə
digəri onun qayğısına qalardı. Axı Sudabə də demək olardı ki, tənha qadın idi.
Çünki yoldaşı Rusyada işləyirdi. İki aydan bir ya gələrdi, ya da gəlməzdi. Lakin
vaxtı vaxtında ailəsinə çörək pulu göndərərdi. Buna görə də Sudabənin
işləməyinə ehtiyac yox idi. Həm də Zəfər kişi buna icazə verməzdi. Onun
nəslində qadınlar heç vaxt işləməyiblər. Olsa olsa tarlada ya da baxçasında nəsə
əkər ya becərərmişlər. Hər hansı bir yerdə aylıq maaşa qəti işləməyiblər. Heç
Sudabə də işləmək arzunda olmayıb. Zəfərə öz istəyi ilə ərə gəlməmişdi. Lakin
buna baxmayaraq ona olan hörməti sevgiyə çevrilmişdi. Övladları doğulduqdan
sonra bir-birlərinə daha da alışdılar. Buna baxmayaraq Sudabə qızı Zərifənin
sevərək ailə qurmasını arzu edirdi. Qızının könlündən xəbərdar da deyildi. Bir
dəfə belə olsun Saleh haqqında soruşmamışdı. Zəfər kişi Qarabağ əldən
getdikdən sonra ailənin yarı ac yarı tox vəziyyətinə dözməyib üzünü Rusiyaya
tutdu. Bir neçə il çətin olsa da nəhayət özünə uyğun iş tapdı. Bir neçə yerdə
icarəyə yer götürdü. Mal aldı, mal satdı. Bəzi fırıldaq işlər də gördü. Lakin
qazanmağın yolunu tapdı. Hər ay evinə pul yolladı. Zərifə də beləliklə böyüdü.
Səmra ilə birlikdə məktəbə getdi.
Mahirin də ailəsi kasıb idi. Atasını bir yaşında ikən itirmişdi. Anası Gülnaz
isə evində dərzi işləyirdi. Gözəl əl qabiliyyəti ilə çox sevilərdi. Sudabə də onu
məhz dərzi kimi tanısa da, sonradan rəfiqəlik də etdi. Sirrləri də, dərdləri də bir
oldu. Mirvari ilə də az söhbət etməmişdilər. Lakin Mirvari işlədiyi üçün çox
zaman evdə olmazdı. Sudabəyə də nə zaman bir şey lazım olsaydı Gülnaza
gedərdi.