sual verirdi ki, birinə cavab almadan
o birinə belə keçirdi. Amma nə fayda yenə axşam eyni vəziyyət. Səmra yerinə
uzanır, amma yatmır. Elə düşünür, düşünür, bir sualına belə cavab tapa bilmirdi.
Zərifə ilə Mahirin toyundan bir gün əvvəl Xədicə ilə Səmra bağlarında oturub
çay içirdilər. Bunu Xədicə təklif etmişdi. Çünki başqa nə edəcəyini bilmirdi.
Səmranın gözü hasar kənarındakı fındıq ağacına sataşdı və gözlərini qırpmadan
ona baxmağa başladı. Elə xəyalı gözəl günlərin birinə getdi...
Səmranın ad günü idi. Fındıq ağacının altında günorta vaxtı Zərifə ilə 17 yaşını
qeyd edirdilər. Səmranın Zərifədən başqa dostu, sirrdaşı yox idi. Bu cür "şənlik"
keçirməyi Zərifə təklif etmişdi. Sanki o fındıq ağacı onların böyüməyinə,
sirrlərinə, arzularına şahid idi. "Zərifə, sevgi necə hissdir?
Səmra, sevgini yaşamayan insan onu anlaya bilməz . Çünki mən sevənə kimi
sevginin nə olduğunu bilmirdim. Elə səndə də, elə olacaq. Sevdiyini sonradan
biləcəksən. Onunla qarşı-qarşıya dayananda, baxışlarında özünü itirəndə,
əllərinə toxunanda şam tək əriyəndə biləcəksən.
Zərifə, bəs sənin sevdiyin oğlan necə oldu?
Eh, Səmra sənə dedim axı, ona naz edirəm. O da mənim könlümü almaqdan,
şıltaqlığımdan zövq alır. Deyir, xoşum gəlir sənin naz etməyindən. Bilirsən, bir
dəfə məni sevdiyini də deyib. Amma o qədər tez dedi ki, eşidib eşitmədiyimə
inana bilmədim. Sadəcə görüşə bilməmək bizim aramıza soyuqluq salır. Ayda
bir dəfə hasar başında iki kəlmə sözü güclə deyirik bir-birimizə. Ancaq
məktubla, telefonla yazışırıq, danışırıq. Bir günümü onun səsini eşitmədən
yaşaya bilmərəm. Onunla bir ailə qurmaq, övlad sahibi olmaq istəyirəm.
Həyatımda keç nəyi, heç kəsi bu qədər arzulamamışdım. Onun varlığı ilə o
qədər arzularım yaranır ki içimdə. Hər gecə "yuxun bal tək şirin olsun azizim"
deyən sözünü eşitməsəm necə yuxuya gedə bilərəm ki... Allahımdan tək onu
istəmişəm onu arzulamışam."
"Səmra, sən hara baxırsan? Deyirəm, gərək ərik ağacı da əkərdiz bura.
Eşidirsən?" Səmra