Səmra qarşısında uşaq tək göz yaşı tökən Mahirə bir kəlmə də demirdi. Sanki
heç vecnə deyildi onun dedikləri. Halbuki gözündən yanağına süzülən yaşlar
onu ələ verirdi. Yenə də başını dik tuturdu, Mahirdən fərqli olaraq. Bu vaxt
bağın qapısı açıldı Səmranın anası Mahiri Səmranın yanında görüb şığıdı üstünə
şahin balasını qoruyan tək qorumağa çalışdı bircə balasını.
"Sənin burda nə işin var? Hansı üzlə gəlmisən? Rədd ol, elə eləmə ki qaynatanı
çağırım. Bir də bizim hasara azı 10 metr yaxınlaşma eşitdin?! Özünə iynə ucu
qədər qiymət verirsənsə birdə qarşımıza çıxma. Əl çək, qızımı yox bil. Sən onun
üçün ölmüsən artıq." ....
Xədicə xalasının qollarından yapışıb onu sakitləşdirməyə başladı. Bu vaxt Səmra:
"Dayan, ana, onun üçün əsəbləşməyinə dəyməz. Allah ona sən düşündüyündən
də artıq cəza verib. O, ömrü boyu mənim həsrətimlə yaşayacaq. Ömrü boyu....."
Səmranın son sözlərindən sonra Mahir hasarın başına hoppanıb: "Əgər birgün
bağışlasanız, məni bilin ki, mən son nəfəsimə kimi özümü bağışlamayacam.
Səmram mənim..... Xoşbəxt ol....Əlvida..."
Həmin gecə Səmra nə Xədicəyə, nə də anasına bir kəlmə demədi. Bütün günü
susdu. Gecə də qapını bağlayıb Xədicənin onun fikirlərini dağıtmamasına mane
olmağa çalışdı. Səhər də gec qalxdı yerindən. Qısa-qısa suallara cavab verir,
mövzünü tez-tez dəyişirdi. Xədicə də daha onun nə düşündüyünü, nə hiss
etdiyini anlaya bilmirdi. Ona bütün qəlbi ilə kömək etmək istəyirdi, amma heç
cürə bilmirdi ki, Səmra nə düşünür, nə hisslər keçirir. Amma çox istəyirdi ki,
Səmra Zərifənin gəlinlik içində Mahirin qolunda ata evindən çıxmasını
görməsin. Bunun üçün Səmranı rayonun harasınasa, nəyəsə görə aparmasını
istəyirdi. O isə ya susurdu, ya da "başqa vaxt" deyib otağına gedirdi.
Bu vəziyyət vağzalı səsinin eşidilməsinə kimi davam etdi.... Bəli, artıq bəy evi
gəlmişdi və Zərifə ağappaq gəlinlik içində atasının evindən çıxırdı. Qolunda isə
Salehin qolu yox, Mahirin qolu idi. Hansı ki, hər ikisinin də üzündən bədbəxtlik
yağır.