ilk dövrlərdə təhsilim çox ağır gedirdi. Muəllimin dediklərini başa düşmürdüm, sanki zehnim bağlanmışdı. Axırda Həzrət Əlinin (ə) məzarına pənah gətirdim, orada dua edib Allaha yalvardım ki, bu məzarın xatirinə mənə zehn açıqlığı versin, hafizəmi gücləndirsin, elmimi artırsın. Gecə yuxuda İmam Əlini (ə) gördüm. O həzrət mənim qulağıma “Bismillahir-Rəhmanir-Rəhim” ayəsini oxudu. Həmin yuxudan sonra hiss etdim ki, dərsi yaxşı qavrayıram. Getdikcə şagirdlərin arasından seçilməyə başladım. Elə bir səviyyəyə çatdım ki, hərdən dərs vaxtı Şeyx Ənsari ilə elmi mübahisə də aparırdım. Bir müddətdən sonra məndə özündən razılıq və təkəbbür yarandı. Artıq müəllimlə söz güləşdirməyə, şagirdlərin gözü qarşısında ona etiraz etməyə başlamışdım. Günlərin birində yenə dərsdə ustadımla mübahisə etdim. Dərs başa çatandan sonra tələbələr dağılışıb getdilər. Şeyx Ənsari mənə yaxınlaşdı, heç kim eşitməsin deyə, yavaşca qulağıma pıçıldadı: “Oğlum, yuxuda sənin qulağına “bismillah”ı oxuyan müqəddəs zat mənim qulağıma “vələzzallin”ə kimi oxuyub”. Şeyx bunu deyib getdi, mən isə heyrət içində qaldım. Çünki gördüyüm yuxu barədə heç kimə danışmamışdım; bu, mənimlə Allah arasında bir sirr idi”.

Şeyx Ənsarinin müasiri olan məşhur Nəcəf alimlərindən Şeyx Mühəmməd Hüseyn Kazimi xatırlayırdı ki, bir gün Həzrət Əlinin (ə) hərəmində (məqbərəsində) ziyarətlə məşğul idim. Şeyx Ənsari mənə yaxınlaşdı, əbasının altından bir pul kisəsini mənə uzadıb dedi: “Bu pulu götür, yarısını özünə xərclə, yarısını da tələbələrin arasında bölüşdür”. (Şeyx Ənsari öz zamanının ən böyük mərceyi-təqlidi olduğu üçün, şiə dünyasının xüms-zəkat pulları demək olar ki, yalnız ona təqdim edilirdi. O da həmin pulu şəriətdə nəzərdə tutulan istiqamətlərdə xərcləyir, pulun bir hissəsini Nəcəfdə dərs deyən müəllimlərə verirdi ki, öz tələbələrinin ehtiyacını ödəsinlər).

Kazimi deyir ki, pulu alıb evə gəldim. Həmin vaxtlar xeyli borcum var idi. (O zamanlar alimlərin gəliri az olduğu üçün, çox zaman ərzağı və sair vacib