Ne vaxtsa bir gün biz üz-üze geleceyik...ve sen başa düşeceksen ki,hele gec deyil.Her şey irelidedir.Bizim keçmiş alınmayan münasibetlerimize güleceksen-meni ağlamağa mecbur eden,seni inada salan mübahiselerimiz bize çox menasız gelecek.
Bir gün biz her şeyi yeniden başlayacağıq...ve her şey bütün sevgi hekayelerinde olduğu kimi baş verecek.O xoşbext sonluqla bitecek.Yox,onun sonluğu olmayacaq-o başlayacaq ve her zaman davam edecek.
Bir gün biz yene el-ele tutub yaz yağışının altında addımlayacağıq...ve ya menim sevimli payızmın qızılı renglerine qarışaraq Bakının küçelerini yorulmadan dolaşacağıq.Ya da senin sevimli qışının bize bir günlük de olsa hediyye etdiyi ağappaq qarda gülüşerek baş-başa qalacağıq.
Bir gün bizim öz evimiz olacaq...ve orda sevimli eşyalarımız-kitablar,gitara,kompüter,senin kino disklerin, menim sevimli musiqilerim, bizim metbeximiz, senin balaca itin ve pencere qarşısında menim kövrek,nazlı benövşelerim.
Bir gün sen meni öpmeye cesaret edeceksen...ve men çox sevdiyim simada yaranan bir az utancaq,bir az meğrur ifadeye gülümseyecem.Bizim kaminin qarşısında cüt yerimiz, qış gecelerinde isti çayımız, senin isti ve güclü ellerin...menim xoşbextlikden işıq saçan gözlerim... Ne vaxtsa bunlar hamısı olacaq.
Bir gün yene mübahiselerimiz olacaq...kitablardan,filmlerden,ele-bele-xırdalıqlardan. Menim yene ağlayan gözlerim, senin arxanca çırpıb çıxdığın qapı...ve sakit, amma semimi bağışla kelmesi. Sen geri qayıdacaqsan, menim hirsim keçmiş olacaq...ve biz onu birlikde deyeceyik-Bağışla....Sen mene,men sene.
...Ne vaxtsa biz denizin sahilinde gezerek bir-birimize dediyimiz bütün absurd sözleri tebessümle xatırlayacağıq...Lap çoxdan dediyimiz.
...Ne vaxtsa bunlar hamısı olacaq.
...Onda başa düşeceksen ki heç neye gec deyilmiş,sadece bir az tez imiş.
O zaman ki başa düşeceksen ki men seni hele de sevirem.
Ne vaxtsa...