də bilirdi ki, məni sevən oğlanlardan yalnız bir nəfərin sevgisi məni maraqlandırır və ancaq cibimdəki kağızın sahibinə ürəyimdə gizli sevgim var...Ancaq bunu heç kimə büruzə belə verməmişdim. Çoxları yerimdə olmaq üçün onun ətrafında dolaşır, özlərini sevdirməyə çalışardılar...mənəsə qürurum imkan vermirdi sevgimi bildirməyə... həm də elə bilirdim o yaxın qohumlarından birini sevir...qohum dediyim qız hər yay tətilində kəndə dincəlməyə gələrdi... İndi də elə bilirdim ona olan hisslərini çatdırmaq üçün məndən istifadə edir. Axı, qız bizim qonşu evin qonağı olardı...
Evə həyacanla girib otağıma keçdim. Kağız əlimi yandırırdı elə bil...Təmkinlə bükülü kağızı açdım...Üç bənd şeir və “Mən səni sevirəm!” kəlməsi...Şeirin müəllifi özü idi...çox xoşbəxtdim, sevincimin həddi - hüdudu yox idi...bəlkə də gənclik həvəsi bir duyğu idi...bəlkə də keçici bir hiss idi...yox, bu sevgi idi...bir ömür boyu insanı xoşbəxt edəcək gücə qadir bir sevgi...
Birinci dərsimiz “İbtidai hərbi hazırlıq” dərsi idi. Məndən bir parta arxada oturardı...bir oğlan, bir qız əyləşdirmişdi müəllim bizi. Bu bölgünü böləndə mənlə onun “rəqibi” bir oğlan düşmüşdü.Lakin nədənsə ancaq bir dəfə bir otura bildik. Növbəti dərs sinfin ən fağır oğlanın gördüm yanımda. Hər şey aydındı...Nə qədər sakit olsa da bir o qədər də zəhmi vardı, sinifdəki oğlanların hamısı ondan çəkinərdi. Tənəffüsə çıxarkən sinifdə ləngidiyini hiss etdim, bildim ki, məni gözləyir...Jurnalı yazıb qurtardıqdan sonra müəllimdən alıb, sağollaşıb qapıdan çıxdım.Dəhliz şagirdlərlə qaynayırdı. Yaxınlaşıb eyni təmkin və utancaqlıqla soruşdu:- ”Oxudun, yazdıqlarımı?”. Özümü bilməzliyə vurdum: - “Hansı yazdığını?” - “Dünən sənə verdiyim kağızdakı yazını deyirəm”. - “O kağız boş idi, orda heç nə yazılmamışdı ki...” –dedim və uzaqlaşdım...
...Telefonun səsi məni şirin xəyalımdan ayırdı.
Alo!...eşidirəm,əzizim...heç unudarammı?...gəlecəm, gözlə...
...Hərbi xidmətdən iki gün idi ki, dönmüşdü. Mənsə artıq universiteti bitirib, sahəm üzrə işə