ə başlamışdım. Hər ikimiz şəhər həyatını seçmişdik, burda qalıb, həyata burdan davam edəcəydik...Bəlkə də buna məcburduq deyə...Görüş yerimizi də özü təyin etmişdi...Gözdən uzaq, kimsənin bizi görə bilməyəcəyi bir yer seçmişdi...Bilirdi ki, dənizin vurğunuyam...dənizi sevgimizə şahid seçmişdi...əhdimizin bağlanacağı gün idi bu gün...dəniz bu sevgiyə şahidlik etməliydi,çünki sevgimiz ümmanlar kimi dərin, sular kimi saf, dalğalar qədər coşğun idi...dalğa sahilə,qayalıqlara necə sadiq olub hər səhər onun ətəklərini öpərək oyadırdısa,biz də bir-birimizə sadiq olacağımıza and içməliydik...bu andın şahidi isə mavi dalğalı dəniz olacaqdı...
...Gecikdim
deyəsən, çoxdan gözləyirsən? Ayağı ilə islanmış qumun üzərində nəsə çızırdı. Çevrilib məni görəndə uşaq kimi qollarını açdı:”Gəl, gülüm, bu gözləmə keçirdiyim hərbi xidmət ilindən belə uzun gəldi...”Qollarının arasında məni sinəsinə elə sıxılmışdı ki...
Dənizin kənarı ilə əl-ələ tutub gəzirdik. Sözümüz bitmir, söhbətimiz qurtarmırdı... Gör neçə vaxtdı bir-birimizə həsrətdik...Hərdən ərköyün uşaqlar kimi çılğınlığım tuturdu, gah gözlərini dəsmalla bağlayıb məni tutmağını istəyir, gah da dənizin suyu ilə onu başdan –ayağa isladırdım. Əlimə bir taxta parçası alıb qumun üstündə “Mən səni sevirəm!” yazdım... Üzərində isə ürək şəkli cızdım...Yadındadır, bir zaman bu sözləri mənə kağıza yazılı halda sən vermişdin. Çantamdan çıxardığım kağızı ona uzatdım...Oxuyub qəribə hisslə gülümsədi:- "Sənin sədaqətin mənə aydındır artıq" - dedi. Bu kağız parçasını qoruya bilmisənsə, demək sevgimizi də ömrümüzün sonuna kimi qoruyub saxlaya biləcəksən...Kağızı ürək cizgisisnin tam ortasında qumda gizlətdi,qumun üstündə adımızın baş hərfini qeyd etdi...Əlimdən tutb qoşa imzamızı çəkdi...Nəfəsini hiss etdikcə həyacan məni bürüyürdü, bir bəhanə ilə əlimi əlindən çəkib şıltaq bir hərəkətlə saçını qarışdırıb uşaq kimi dənizə tərəf qaçdım...
Ürəyim quş ürəyi kimi çırpınırdı... iri bir daşın üstündə oturub xoşbəxtliklə dolu bir baxışla dənizi