seyr etdim... daha çox dalğalı, coşğun ləpəli dəniz kimi tanıdığım bu mavi dəniz sanki sakit-sakit gülümsəyir kimi yırğalanırdı...Bizim xoşbəxtliyimizin şahidi kimi bu səhnəni seyr edən bir bəxtəvər sanırdı özünü dəniz də...dəniz xoşbəx idi bu gün, dəniz sevgi şahidi olmuşdu...”Niyə məndən qaçırsan?Mən ki, sənə yad biri deyiləm, gülüm...” Əllərini dənizin mehi üzümə dağıtmış saçlarımda gəzdirdi...üzümü əlləri arasına alıb: “Səni çox sevirəm, sən mənim sevgi dənizim, sən mənim ən şirin nəğməmsən...səni ömrümün sonuna kimi sevəcəyimə söz veririəm, gülüm!”...İsti nəfəsi üzümə yaxınlaşdıqca həyacanım artırdı...başımı sinəsinə sıxdı: “Sənsiz bu dünya mənə haram olsun”...
...Sakit bir hava vardı bayırda. Mətbəxin pəncərəsindən baharın ilıq nəfəsi içəri dolmuşdu. Bahar mənim ən sevdiyim fəsildi. Nə qədər kədərli olsam belə sərin bir meh, ağacın tumurcuqları, günəşin ilıq nəfəsi bu fəsildə bütün əhvalımı təzələyə bilirdi...Radioda ən sevdiyim musiqi səslənirdi...
Bir bülbüləm xoş nəfəsli,
Həmdəmimdi bahar fəsli.
Xoşlamıram dar qəfəsi,
Bağban, məni yaralama,

Çəmənlərdən aralama...
Bu gün kədərlənməyə əsasım da yox idi, dünyanın bəxtəvəri kimi oyanmışdım yuxudan. Ana olacaqdım...bu xəbəri bölüşmək üçün səhərdən mətbəxdə nahar üçün tədbir görürdüm.
...gözlərimə
inanmadım, aman Allah bu ki, mənim gözüm arxasınca qaldığı suvenir idi...bunu bura kim qoymuşdu, necə düşmüşdü mənim mətbəximə?!
...Yağış sel kimi tökürdü, küçələr başdan ayağa suyun içində idi. Bizsə yorulmaq birmir, istirahət günümüzü əyləncəli etmək üçün soyuğu belə təslim edirdik. Rəngbərəng şüşələri ilə diqqəti çəkən bir dükanın qarşısından keçərkən ikimiz də bir birimizə baxdıq...Vitrində qoyulan suvenirlər çox maraqlı gəldi, çətiri bağlayıb içəri keçdik. Bir qədər gəzdik, dolandıq, diqqət çəkən hər şeylə maraqlandıq...”gəl gedək gecdir artıq”- səs məni mələk təsvir olunmuş kürədən ayırdı. Ayaqlarım getsə də gözüm arxada qalmışdı...”Sənin ondan xoşunmu gəldi,gülüm? Gözlə bir dəqiqə, alım