nömrəsini yığdım. Görüşüb həm toya gəlməməyimin üzrxahlığını eləmək istəyirdim, həm də Onun barəsində hər şeyi Arizə danışıb məsləhət almaq istəyirdim.

Zəngləşdik. Zəngimə sevinib o, məndən əvvəl görüş təyin etdi (həqiqətən xətrimi çox istəyirdi, əsgərlik bizi daha yaxın etmişdi). “Gənclik” metrosunun yanında görüşdük. Mən ondan toya gəlməməyimə görə, çox üzrxahlıq elədim, o, “heç bir problem yoxdu, biz qardaşıq!” deyib, boynumu qucaqladı. Mən dərhal marağımı saxlaya bilmədim:

- Yaxşı görək, bəs bu qəfil evlənmək haradan çıxdı? Mən bilən sənin sevdiyin- filan yox idi..

O, çox etinasız və sadə cavab verdi:

- Əşşi, nə sevmək?!.. Elə mən əsgərlikdə olanda evdəkilər qohumlardan birini gözaltı ediblər, qayıdan kimi də təklif elədilər, sözlərindən çıxmadım. Bilirsən, evin tək oğluyam axı mən...

- Hə... Əşşi yenə də xoşbəxt ol, həqiqətən çox sevindim- deyib, onu yaxınlıqdakı kafeyə dəvət elədim. Amma o, etiraz elədi:

- Nə kafe?!.. Mən elə bu yaxınlıqda oluram, evi qoyub kafedə oturaq?!...

Soruşanda ki, axı sən şəhərin başqa yerində qalırsan, o,: “atam toy münasibətilə mənə ayrıca ev aldı, atamgildən ayrı yaşayıram indi...”-deyib, göz vurdu...

Onun kifayət qədər imkanlı ailədən olduğunu xatırlayıb onlara getdim. Gənclikdə yaxşı binaların birindən ev almışdı, elə bloka girən kimi binanın adi bina olmaması adama işarə vururdu. İçimi qəribə dostluq qüruru bürüdü... Amma bu, çox çəkmədi, daha doğrusu, onun evinin qapısı açılandan sonra, nəinki o qürür dağıldı, dünyam dağıldı, desəm, azdır... (ilk dəfə olaraq yanımda gözləri doldu- M.A.).

Evin qapısı açılan kimi elə bil məni ildırım vurdu. Tək eşitdiyim sözlər Arizin gülümsəyərək mənə: “Tanış ol, bizim evin xanımıdı....”- deməsi oldu, arxasını eşidə bilmədim. Çünki bu, O, idi... O QIZ! Üzüm od tutub alışdı elə bil, birdən- birə bədənimə güclü qızdırma gəldi.... Heç cürə vəziyyəti həzm edə bilmirdim: Dostum Arizin evləndiyi qohumu mənim illərdir istədiyim, ümidlərimi bağladığım o qızdır....!

Onun