n məni görəndən sonra içini çəkməsi azacıq məni ayıltsa da bu, çox çəkmədi. Gözlərim ilişib onun sinəsində qaldı- mənim bir vaxtlar ehtiyac üçün Arizin atasına satdığım Günəş boyunbağım onun sinəsindəydi...

... Dostum daha burdan sonrasını danışa bilmədi. Daha doğrusu, hekayətinin ortasından bəri onu izləyən göz yaşlarına hakim ola bilmədi, başını masanın üzərində qollarının arasına alıb üzünü gizlətdi. Mən xeyli onun bu vəziyyətinə tamaşa etdim....

P.S. Onun başına gələn bu əhvalatı beş il sonra- indi yazmaq cəhdi də səbəbsiz deyil. Biz- bir qrup dost- tanış bütün bayramlarda zəngləşirik. Həmişə də o, məndən qabağa düşür. Sonuncu Yeni il bayramında isə ondan qabağa düşüb mən zəng etdim. Telefonu qardaşı götürdü və “... ölüb, qəfil infarkt keçirdi..... iki gün əvvəl “qırxı” idi...”- deyərək şaqqıltı ilə ağladı...

İndi xəyalən onunla: “Bəlkə də yeganə insansan ki, sevgindən tutmuş biz dostlarına qədər hamımız sənə borcluyuq, nə o günündə, nə də ölümündə dost desəm də səndən uzaq oldum, mümkünsə bağışla! Sən nə qədər də əlçatmaz oldun .....!”-deyib, “danışa- danışa” gücüm ancaq bunu yazmağa