bölüşürdü.
Artıq əmin idim ki, həyatda çox şeylərdə tay- tuşlarıma həsəd aparsam da, artıq sevilməyimə görə ən imkanlı ailələrin övladları belə mənə həsəd aparırlar.

Həmişə təklikdə Allaha yalvarırdım ki, elə şərait yaratmasın ki, mən onun hansısa istəyini yerinə yetirə bilməyim. Bilirsən, mən ona ilk dəfə hisslərimi bildirəndə o artıq ikinci kursda- məndən bir kurs aşağı oxuyurdu. Qarabuğdayı saçları, iri alma gözləri, yumru sifəti və şux yerişi ilə hamının diqqətini çəksə də kifayət qədər qaradinməz qız idi. Buna görə də o vaxta qədər kim ona yaxınlaşmışdısa, ailə qurmaq məqsədilə yanaşırdı.

Eyni fakültədə oxuyurduq, bütün bunlar göz qarşısında baş verirdi.
Ona bu niyyətlə yaxınlaşanlar arasında elə imkanlı ailədən oğlanlar vardı ki, mənim aylıq xərcim onların bir saatlıq xərcinə ancaq bərabər olardı. Amma onların hərəsi bir- iki ay əlləşsə də ondan heç vaxt müsbət cavab ala bilmirdi. Yaxınlaşana qədər onu izlədikcə bütün bunlar məndə fərəh hiss oyatması ilə yanaşı böyük ümidsizlik də yaradırdı. “O cür oğlanları bəyənməyən mənim üzümə heç baxmaz”-, deyə çox vaxt ümidsizləşirdim.

Amma çox qəribəsi, bəlkə də sonralar məni daha da çox ona bağlayan ən böyük səbəblərdən biri bu oldu ki, o, bu seçimlər qarşısında məni axıra kimi dinlədi. Bir sözlə məni seçdi...

Sonralar marağımı saxlaya bilməyib sözarası üstüörtülü də olsa, bunu ondan soruşanda əsmər bənizi bir az da allanırdı, üzünü yana çevirib: “Sən hər gün qarşımı kəsəndə elə danışırdın ki, özümdən asılı olmayaraq arzularıma doğru ümidlərim artırdı...”.- dedi.

Beləcə gün- gündən sən demişkən, əsl Leyli və Məcnuna çevrilirdik...
Bir gün axşam otağımda uzanıb kitab oxuyurdum. Birdən kirayə qaldığım evin sahibəsi başını öz qapısından uzadıb ənənəvi cır səsilə yenə məni diksindirdi: “ A bala yenə o qızdır, səni telefona çağırır...”.

Nədənsə bu arvad ona həmişə “o qız deyəndə” bərk əsəbiləşirdim, amma qoca arvad idi deyə baş qoşmurdum.
Cəld telefona cumdum. Dəstəyi götürdüm, bir- iki saniyə