ə keçdi, o, başqaları üçün soyuq, mənim üçün doğma olan səslə:

- Kitab oxuyurdun?

- Hardan bildin?

- Yenə salam verməyi unutdun, fikrin yenə kitabda qalıb... (gülür)

O, güldüyü bir neçə saniyə ərzində vaxt tapıb içimdə öz- özümü yaxşıca danladım.

Buna baxmayaraq özümü sındırmayıb onun əhvalını daha da qaldırmaq üçün gülümsəməyə çalışdım:

- Nə əcəb yatmamısan? Həmişə bu vaxt yeddinci yuxuda olursan, nənəm kimi...(mən həmişə onu nənəmlə müqayisə edəndə çox xoşuna gəlirdi, ümumiyyətlə, rayon işvəsi, xüsusilə mənim Qarabağ adətlərim onun çox xoşuna gəlirdi. Onun əsli Qərbi Azərbaycandan olsa da atası Bakıda doğulmuşdu, elə o vaxtdan şəhərdə yaşayırdılar)
Bu dəfə də sözümdən xoşallanaraq, ancaq təklikdə büruzə verdiyi xüsusi əda ilə mızıldandı:

- Nə bilim e... – deyib, sonra şəhər ləhcəsinə rayon işvəsi qatmağa çalışaraq:- Bir səhv edib darıxdım... (yenə güldü)

- Sabah şənbədir, yenə kitabxanaya gedək? Bəlkə bu dəfə teatra gedək? Çoxdandır getmirik...

Xüsusi ərklə sözümü kəsdi:

- Sabah anamla “talkuçka”ya gedəcəyik...- desə də, məni çox məyus halda saxlamadı: Bilirsən, bilmirəm xəbərin var ya yox... Əmrah (türk müğənnisi) Bakıya gəlib, birisi gün konsertidir... Bu gün qızlardan eşitdim...

Təccüblənməyimlə yanaşı, bu, bir az da gülməli gəldi mənə... İlk dəfə idi ki, o, konsertə getmək istəyirdi. Bu iki ildə nəinki konsertə, hətta bir neçə dəfə fakültəmizin “karnaval” gecəsinə getməyimizi istəsəm də, sonda o xahiş edib məni bu fikirdən daşındırımışdı. Elə məndən əvvəl də qrup yoldaşlarının təşkil etdiyi belə tədbirlərdən daim kənarda olan olub.
Bilmirəm ya məni maddi çətinliklərlə üz- üzə qoymaqdan çəkinirdi, ya nə səbbədən idi... Mənimlə həmişə getdiyi yerlər də sadə yerlər olub...

İlk dəfə idi ki, mənə konsertə getməyi təklif edirdi, özü də kimin?- Əmrahın!
Təbii ki, təklifini məmnunluqla qəbul etdim: “Birisi gün səhər saat 10-da həminki yerdə gözləyəcəm”- deyib dəstəyi asdım.

Məni fikir götürmüşdü, cibimdə cəmi “bir şirvan”