vardı, evdən də pulu təzəcə göndərmişdilər. Özlüyümdə bir- iki dostumu nəzərdən keçirdim, “sabah açılsın, onlardan bir “on şirvan” borc alaram, düşünüb yorğanı başıma çəkərək yuxuya getdim. Lakin elə səhər tezdən Sarayın kassası qarşısında konsert salonunda təkcə arxa yerlərə biletin birinin 50 dollar olduğunu biləndə elə bil qol- qanadım sınıb yanıma düşdü. Deməli mənə ən azı 100 dollar lazımdır və bu qədər pulu olacaq dostum da yox idi ki, ondan tapam. Hamısı tələbələrdir...

Əlacı üzülmüş adamlar kimi yanımdan keçənlərə dolaşa- dolaşa fikirli halda Saraydan Nizami metrosuna qədər piyada gəldim. Metroya düşdüm. Qatara minməyə həvəsim yox idi, elə bil mindiyim qatar məni Onun yanında pərt olmağa tələsdirəcəkdi... Bir az platformadakı oturacaqlarda oturub həvəssiz qatara mindim, Yasamala -qaldığım evə gəldim...


Dar, balaca otağımda çarpayımın üstünə yenicə özümü yıxmışdım ki, gözüm otağın yuxarı başında divardan asdığım, ev sahibəsinin verdiyi qatlanan güzgüyə sataşdı. Daha doğrusu, daim güzgünün başından asdığım boyunbağına...

Bu boyunbağını böyük nəvəsi olduğuma görə mənə ata nənəm vermişdi, ona da öz nənəsindən yadigar qalmışdı. Bir sözlə, ailəmizin maddi durumuna uyuşmayacaq qədər çox qədim və qiymətli qızıl boyunbağı idi. Ortasında Günəşin maketi olan qızıl klon bəlkə də də indi yoxdur, klonun arxasına 1901 həkk olunmuşdu. Forması elə idi ki, onu həm kişi, həm də qadın istifadə edə bilərdi. Bir sözlə, xalis qızıl olması ilə yanaşı 100-dən çox yaşı olan qiymətli boyunbağı idi. Həm də soy kökümdən yadigar olduğu üçün mənim üçün ikiqat əziz idi. Ona görə də itirəcəyimdən ehtiyat edib heç vaxt üstümdə gəzdirmirdim. Nənəm verəndən gətirib yaşadığım otaqda xüsusi bəzədiyim güzgünün üstündən asmışdım, otağım çox etibarlı həyətdə idi...

Hə qardaş.... düz fikirləşirsən, başqa əlac yox idi... Ya onun ilk dəfə olaraq xahişini yerə salmalıydım, bəlkə də həyatımda ilk yeganə an olaraq bir kişi kimi sevgimdə qarşılaşdığım imtahandan üzü qara çıxmalıydım, ya