a da bu qiymətli hədiyyədən vaz keçməli idim...

Elə seçim qarşısında qalmışdım ki, bunu heç düşmənimə belə arzulamıram...

Bu qarışıq fikirlərlə sabahı açdım. Dərs günü deyildi, günorta idmana gedəcəkdim. İdmana gedənə qədər də bir qərara gəlməmişdim. İki müqəddəs seçim qarşısında qalmışdım, vaxt daraldıqca az qala ürəyim partlayırdı...

Məşqim çox həvəssiz keçdi, uşaqlar da bunu hiss etdilər. Onlar arasında Ariz (həqiqi adı deyil, şərtidir). məşq yoldaşım olması ilə yanaşı həm də eyni fakültədə oxuyurduq. Həmişə məşqdən bir çıxıb evə gəlirdik, onların öz evləri Yasamalda idi. Yaxın dostluğumuz olmasa da artıq az- çox yoldaşlığımız vardı. Yol boyu əl çəkməyib qəflətən belə məyusluğumun səbəbini dayanmadan soruşurdu. Qərarsızlıqdan dözə bilməyib ancaq pula dərhal və kəskin ehtiyacımla bağlı ürəyimi Arizə boşaltdım. O, dərin fikrə getdi və utancaq formada dedi:

- İmtahanların hamısını (yaz semestri yenicə başlamışdı) atamın köməkliyi ilə vermişəm, evdən pul istəyə bilmirəm. İstəsəm də verməyəcəklər... Bilmirəm sənə necə kömək edəm...

- Narahat olma, canın sağ olsun...- desəm də hardansa, nə vaxtsa məşqdən çıxan vaxt söhbət əsnasında atasının zərgər olduğunu deməsi yadıma düşdü.
Bu yadıma düşəndən heç iki dəqiqə keçməmişdi ki, qəfil cəsarətə gəldim:

- Bura bax! Bəlkə atanla danışasan, həmin boyunbağımı satacam, başqa əlac yoxdu...

- Bəlkə bir az fikirləşəsən? Evdəkilər eşitsə, yaxşı çıxmayacaq (ailəmi nəzərdə tutur)...

Artıq qərar vermişdim:

- Başqa variant yoxdur!

Elə axşamı Ariz ilə görüşüb atasının dükanına getdik. O, məni atası ilə tanış etdi, mən də onun atasını mətləblə tanış etdim və Günəş boyunbağımı çıxardıb masasının üzərinə qoydum. Atası peşəkar zərgər idi, boyunbağına baxmaqla doymurdu... Təbii ki, qiymət danışmadım. Kişi seyfini açıb mənə 150 dollar sayıb verdi. O vaxt bu, az pul olmasa da, hiss etdim ki Günəş boyunbağımın qiyməti deyil, amma nə isə...

Oradan elə birbaşa Sarayın kassasına qaçdım, biri 60 dollar olmaqla